Sünni kaynaklardan El-Tefsiru'l-Kebir c. 32, sy.132'de yer alan açıklamalara göre, İbn Abbas ve müfessirlerin geneli de bu görüştedir. Kevser kelimesinin `bol hayır' mânâsına gelmesinden yola çıkarak, Allah'ın Hz. Muhammed (s.a.v.)'e verdiği nimetlerin tamamını ifade ettiğini söyleyenler olduğu gibi, `çocukların çok olması mânâsındadır' görüşünü savunanlar da vardır. "İleride Rabbin...

Hicret'in onuncu senesi, Zilkade ayında Hz. Peygamberin (s.a.v.) hacca gideceği ilan olundu. Zilkade ayının 25. cumartesi günü Hz. Peygamber (s.a.v.) yıkandıktan sonra ihrama girmiş, öğle namazını kıldıktan sonra bu muazzam kafile ile Mekke yolunu tutmuştu. Tüm hanımlarını ve hayatta kalan tek kızı Hz. Fâtıma'yı (a.s.) da beraberinde götürmekte idi....

Sünni Taberî, El-Velayet adlı kitabında Resul-i Ekrem'den şöyle naklediyor: "Resûlullah (s.a.v.) Gadr-i Hum Hutbesi'nin başlarında şöyle buyurdular: "Cebrail Rabbimden yana Bana, burada kalkıp bütün beyazlara ve zencilere şunu ilan etmemi emretti: Şüphesiz ki, Ali bin Ebi Tâlib Benim kardeşim, vasim, halifem ve Benden sonra imamdır. Sonra şöyle buyurdu: Ey insanlar!...

Hicret'in on birinci senesinde, Sâfer ayının son günlerinde Hz. Peygamber (s.a.v.) rahatsızlandı. Sahabeler arasında başta bu hastalık geçici bir rahatsızlık olarak değerlendirildiyse de durumu gittikçe ağırlaşıyordu. Hz. Fâtıma (a.s.) Veda Haccı'ndan sonra rüyada Kur'an okuduğunu, aniden bu Kur'an'ın elinden çıkıp kaybolduğunu görüyordu. Korkmuş bir halde uyandı. Gidip rüyayı Babasına...

Resûlullah (s.a.v.)'e son anlarında en çok hizmet edenler, Hz. Fâtıma (a.s.) ve eşi Hz. Ali (a.s.) olmuştur. Ehl-i Sünnet kaynaklarından Hacer Askalani'ye ait El-İshabe'de Hz. Ali (a.s.) şöyle rivayet eder: "Muaz, Hz. Aişe'ye Resûlullah'ı (s.a.v.) ağrıları olduğu ve vefat ettiği zaman nasıl bulduğunu sordu. Hz. Aişe şu cevabı verdi: Ey...

Fâtıma (a.s.), yanında oğulları Hasan (a.s.) ve Hüseyin (a.s.) olduğu halde, Peygamberin (s.a.v.) yanına geldi. Peygamberin (s.a.v.) üzerine kapandı, göğsünü göğsünün üzerine koydu ve ağlamaya başladı. Peygamber (s.a.v.) O'na dedi ki: "Ey Fâtıma, Benim için ağlama. Dövünme, yüzünü tırmalama. Saçını başını yolma. Âh u figan edip vaveyla koparma. Allah'a...

Dedi ki: `Peygamber (s.a.v.) Bana şunu söyledi: `Cebrail her sene Kur'an'ı bir kere Bana tekrarladı. Bu sene iki kere tekrarladı. Ben, bunu ecelimin yaklaştığına yoruyorum.' Bunun üzerine ağladım.' Sonra Bana dedi ki: Sen Benim ailem içinde Bana en önce kavuşacak kimsesin. Ben ne güzel selefim Senin için. Sen cennet...

`Neye ağlıyorsun ey Ali? Ağlama zamanı değildir bu zaman. Seninle Benim ayrılmamızın zamanı gelmiştir. Seni Allah'a emanet ediyorum, ey kardeşim. Rabbim, Benim için yanındaki nimetleri seçti. Benim ağlamam, kederlenmem ve üzülmem, Senin ve Benden sonra zâyi olacak şu Fâtıma'dan dolayıdır. İnsanlar size zulmetmek için birleşmişlerdir. Ben sizi Allah'a emanet...

Bunların meleklerin ağlama sesi olduğuna kuşku yoktu. Çünkü Cebrail böyle bir gecede Peygamberi (s.a.v.) yalnız bırakacak değildi. Fâtıma öylesine ağlıyordu ki, göklerin ve yerin O'nun hâline ağladığını sanıyorum." Sonra Hz. Peygamber (s.a.v.) Fâtıma (a.s.)'a şunları söyledi: "Kızım! Sizi Allah'a bırakıyorum. O, halifelerin en iyisidir. Beni hak üzere peygamber olarak...

duran kimseler pişman olacaklardır. Onlar kıyamet günü Benden uzaklaştırılacaklar. Ben `ümmetim ümmetim' diye bağıracağım. Denilecek ki: Onlar Senden sonra (dinin emirlerini ve sünnetini) değiştirdiler. Bu yüzden çılgın alevli ateşe sürüklendiler." 335 Hz. Resûlullah (s.a.v.) vefatına yakın bir zamanda Hz. Fâtıma (a.s.)'ın elini Hz. Ali'nin (a.s.) eline koyarak şöyle buyurdular: "Ey...