Öfkeli olarak çıkmıştım evden, gururu kırılmış ve zelil olmuş olarak geri döndüm. Yoksa Sen keskinliğini yitirdiğin gün, boyun mu eğdin? Kurtları avlardın, şimdi topraklara mı yatıyorsun? Konuşmaktan geri durmadın ve bâtıla hiçbir zaman destek olmadın. Artık Benim bir seçeneğim yok. Keşke aşağılanmadan önce, zillete düşürülmeden ölseydim! Sen Beni desteklesen de, desteklemesen de, yardımcım Allah'tır. Ah çekerim her gün doğduğunda. Dayanağım öldü, güçsüz hâle düştüm. şikâyetim Babamadır. Derdimi Rabbime iletiyorum. Allah'ım Senin gücünden ve kudretinden daha şiddetlisi, Senin azabın ve tepelemenden daha keskini yoktur." Hz. Ali (a.s.) şöyle dedi: "Senin ah çekmen gerekmez. Asıl ah çekmesi gereken Sana hınç duyandır. Ey seçilmişin kızı ve ey peygamberliğin bakiyesi! Heyecanına hakim ol, sakin ol biraz. Ben dinimde gevşekliğe düşmediğim gibi, yapabilirliğim hususunda da yanılgıya düşmüş değilim. Eğer istediğin yeterli rızık ise, Senin rızkın garanti edilmiştir. Sana kefil olan da güvenilirdir. Senin için hazırlanan, Senden alınandan daha hayırlıdır. Öyleyse sadece Allah ile yetin." Bunun üzerine Hz. Fâtıma (a.s.) `Allah Bana yeter' dedi ve sustu. 472 472 Hidayet Önderleri, s. 200-201

Hz. Fâtıma (a.s.)'ın konuşması 3 kısımdan oluşmaktadır. 1. kısım: Allah'a ve Resulü'ne (s.a.v.) itaat ve imanî esaslara bağlılık: "Tanıklık ederim ki, tek ve ortaksız Allah'tan başka ilah yoktur. Varlıkları ilk defa var etti, öncesinde var olan bir şeyden değil. Tanıklık ederim ki, Babam Muhammed (s.a.v.) O'nun elçisidir. Allah O'nu, emrini tamamlamak, hükmünü yürürlüğe koymaya verdiği karar ve takdir ettiği rahmetini etkin kılmak için gönderdi. Allah sizin için imanı, şirkten arınmak; namazı büyük günahlardan temizlenmek; zekatı nefsi temizlemek ve rızkı genişletmek; orucu ihlası kalıcılaştırmak; haccı dini ayakta tutmak ve adaleti, kalpleri uzlaştırmak aracı kıldı. Bize (Ehl-i Beyt'e) itaati, din için bir düzen (halkın düzene girmesi için) farz kıldı. İmametimizi tefrikadan korumak için koydu."

2. kısım: Hz. Ali (a.s.) hakkında söyledikleri: "Eğer O'nun soyunu araştırıp, tanırsanız, kadınlarınızın değil, Benim Babam olduğunu; sizin erkeklerinizin değil, Benim amcamın oğlunun (Hz. Ali) kardeşi olduğunu görürsünüz. Allah sizi Muhammed (s.a.v.)'le kurtardı. Onlar her ne zaman savaş ateşini yakmak istedilerse, Allah onu söndürdü. Ne zaman şeytan boynuzunu gösterdiyse ya da ne zaman müşriklerden bir grup ağzını açmak istediyse, kardeşini (Ali'yi) tam ortasına attı. O da onların başını ezmedikçe, yaktıkları fitne ateşini kılıcıyla söndürmedikçe onlardan vazgeçmedi. Siz ise refah içinde konforlu hayatınızı sürdürüyordunuz. Can güvenliğine sahip olmanın keyfini çıkarıyordunuz. Bu arada başımıza bir felaket gelmesini dört gözle bekliyordunuz, bizim kara haberimizin bir an önce gelmesi için sabırsızlanıyordunuz." 3. kısım: Halifelik meselesi ve miras konusu: "Daha Peygamberin (s.a.v.) naaşını kabre koymamıştık. `Fitne çıkmasından korkuyoruz' diyerek bu işleri kaşla göz arasında kotardınız. Peygamberin (s.a.v.) sünnetini işlevsiz hâle getirme amacına yönelik vesveselerine kapıldınız. Köpük içiyoruz diyorsunuz ama sütü de içip bitirdiniz. (Beytü'l-mal'ı dilediğiniz gibi harcıyorsunuz anlamındadır.) Peygamberin (s.a.v.) Ehl-i Beyt'ine ve çocuklarına zarar vermek için türlü dolaplar çeviriyorsunuz, gizli saklı planlar kuruyorsunuz." `Biz peygamberle miras bırakmayız...' hadisini ortadan kaldıran ayetleri sunması: "Ey Ebu Kuhafe'nin oğlu! Allah'ın Kitabı'nda, `Sen babanın mirasını alabilirsin fakat ben alamam' diye mi yazıyor?

`Süleyman, Davud'a vâris oldu.' 473 `Katından bana bir veli ver ki bana vâris olsun, Yâkub hanedanına da mirasçı olsun.' 474 Aynı dine mensup iki kişi birbirlerine mirasçı olamazlar mı demek istiyorsunuz? Acaba Ben ve Babam aynı dinin mensupları değil miyiz? Siz Kur'an'ın özel nitelikli hükümlerini ve genel nitelikli hükümlerini Babamdan ve amcamın oğlundan daha mı iyi bileceksiniz? Yüce Allah adaletli taksimatı öngören açıklamaları yapmış, feraiz ve mirasa ilişkin hükmünü yasalaştırmıştır. Bu mirasta erkeklerin ve kadınların pay almasını mubah kılmıştır." Hz. Fâtıma (a.s.) ayetlere dayanan miras konusundaki savunmasını böyle tamamlamıştır. 473 Neml, 16 474 Meryem, 60

Hz. Ebu Bekir, Hz. Fâtıma (a.s.) mescide konuşurken, O'na karşılık olarak son derece nazik bir tutum takınmıştır. Ancak Hz. Fâtıma (a.s.) konuşmasını tamamlayarak orayı terk ettiğinde, kendisine karşı halkın galeyanını bastırmak için son derece sert ve hakaret dolu bir konuşma yapmıştır: "Ebu Bekir Zehra'nın konuşmasının insanlar üzerinde bıraktığı etkiyi görünce, Ömer'e şöyle dedi: `Ellerin bağlansın. Beni bıraksan olmaz mı? Belki böylece rüzgar diner ve yırtık da kapanmış olur! Böylesi bizim için daha isabetli değil mi?' Hz. Ömer şu karşılığı verdi: `Eğer ona taviz verirsen, bu otoritenin zayıflaması ve emirlerinin ciddiye alınmaması sonucunu doğurur. Ben sadece sana acıyorum.' Hz. Ebu Bekir dedi ki:

`Yazıklar olsun sana! Hz. Muhammed'in kızını ne yapacağız? Bütün insanlar O'nun ne istediğini ve bizim nasıl O'na kalleşlik yaptığımızı biliyorlar.' Hz. Ömer dedi ki: `Bu suyun kabarması gibi bir şeydir. Biraz sonra çekilir eski mecrasına döner, hiç olmamış gibi olur.' Bunun üzerine Ebu Bekir elini Ömer'in omzuna vurdu ve şöyle dedi: `Nice sıkıntıları giderdin, ya Ömer!' Sonra insanları cemaat namazına çağırdı. Herkes toplandı. Ebu Bekir minbere çıktı ve şöyle dedi: `Ey insanlar! Şu her dedikoduya inanmak da nedir? Bu gibi arzular Resûlullah (s.a.v.) döneminde var mıydı? Bir şey duyan varsa söylesin. Bir şeye tanık olan varsa konuşsun (ama şıracının şahidi bozacı gibi bir durum var ortada). O, şahidi kuyruğu olan tilkiye benzemektedir. O ki, her fitneyi beslemekte ve şöyle demektedir: Yaşlandıktan sonra bir daha onu (fitneyi) gençleştirin! Zayıflardan yardım isteyin. Kadınların arkasına sığınıyorlar. Tıpkı Ümmü Tıhal gibi! Onun için ailesinin en sevimlisi azgınlıktır. Haberiniz olsun! Eğer ben istersem konuşurum. Eğer konuşursam açık seçik söylerim. Ama bana karışılmadığı sürece de susarım.' Sonra Ensar'a döndü ve şöyle dedi: Ey Ensar topluluğu! Sizden bazı beyinsizlerin sözlerini duydum. Herkesten daha çok siz Resûlullah (s.a.v.) dönemindeki gibi davranmaya layıksınız. Çünkü Resûlullah (s.a.v.) size geldi ve siz de O'nu barındırdınız. O'na yardım ettiniz. Haberiniz olsun! Ben, içimizde bunu hak etmeyenlere elimi ve dilimi uzatacak değilim! Ardından minberden indi." 475 475 Delalilu'l-İmame, Taberî, s. 39

Bu konuşmada dikkat edilirse, Hz. Fâtıma'nın (a.s.) yaptığı konuşmaya bir cevap olmasına rağmen, miras konusuna hiç girilmemiştir. Ebu Bekir ve Ömer, esas meselenin halifelik seçiminde yaptıkları oldu bitti ile ilgili olduğunun farkındadırlar. Hz. Ali'yi üstü kapalı olarak suçlamaları da ileride meydana gelecek gelişmelerin önünü kesmek içindir. Halifeliği kaybetmemek için masum Fâtıma'yı (a.s.) tilki kuyruğuna, Hz. Ali'yi (a.s.) ise, tilkiye benzetebilmişlerdir. Şerh-u Nehcü'l-Belağa'da bu konuşma ile ilgili şunlar yazmaktadır: "Bu konuşmayı Nakib Ebu Yahya Câfer b. Ebi Yahya b. Ebi Zeyd el-Basri'ye okudum ve dedim ki: `Burada kimi ima ediyor?' `İma etmiyor, açıkça işaret ediyor.' `Eğer açıkça işaret etseydi sana sormazdım.' Bunun üzerine güldü ve şöyle dedi: `Ali b. Ebi Tâlib'i ima ediyor.' Dedim ki: `Peki, Ensar ne söylüyordu ki, böyle bir konuşma yapma gereği duydu?' Dedi ki: Ali'nin sözlerini söylüyorlardı. Bu yüzden işin aleyhlerine bozulmasından korktu ve bir daha bu sözleri tekrarlamalarını yasakladı." 476 Buraya kadar anlatılanlardan çıkan netice şudur: 476 İbn-i Hadid, c. 16, s. 215

Halife, Fedek'in Resûlullah'ın henüz sağlığında verilmiş bir bağış olduğu hakikatini apaçık görmezden gelerek bu hakikat için Fâtıma'dan şahit istemiştir. Hz. Fâtıma şahitleri getirmiş, ancak halife bu kez şahitleri muteber kabul etmemiştir. Ancak Hz. Ebu Bekir, aynı uygulamayı başkaları için yapmamış, benzeri meselelerde başkalarından şahit istemek gereğini duymamıştır Buhari'de şu rivayetleri görüyoruz: Ala-i Hazremî tarafından Medine'ye bir miktar mal getirildiğinde, Ebu Bekir halka şöyle bir duyuru yaptı: "Kimin Peygamber'den (s.a.v.) bir talebi varsa, Peygamber ona bir söz vermişse, gelip alsın." Câbir de bu kimselerdendi. O Ebu Bekir'in yanına gidip, şöyle dedi: "Peygamber (s.a.v.) bana şu kadar dirhem yardım yapmak için söz vermişti." Ebu Bekir de ona 3500 dirhem verdi. Ebu Said diyor ki: "Ebu Bekir tarafından böyle ilan edilince, bir grup Müslüman onun yanına gidip bir miktar para aldılar. Bu kimselerin arasında Ebu Beşer Mazeni de vardı. O Ebu Bekir'e şöyle dedi: "Peygamber (s.a.v.) kendisi için bir mal getirildiğinde mal vermek için yanına gitmemi istemişti." Bunun üzerine Ebu Bekir ona 1400 dirhem verdi." 477 Ve bu parayı verirken halife, o şahıstan herhangi bir şahit getirmesini istemedi. Kaldı ki asıl şahit getirmesi gereken mülkün sahibi olan ve halen o mülkte tasarruf etmekte olan Hz. Fâtıma değil, söz konusu mülkün Fâtıma'ya ait olmadığını iddia eden Hz. Ebu Bekir'di. Çünkü Hz. Fâtıma Resûlullah vefat ettiğinde Fedek'in sahibiydi. Orada tasarruf ediyordu. Halifenin adamlarını göndererek, Hz. Fâtıma'nın vekilini buradan çıkarması bunun ispatıdır. 477 Sahih-i Buhari, c. 3, s. 180

Hz. Fâtıma bunun üzerine Fedek'in Babasından Kendisine kalan bir miras olduğunu söylemiş, ancak halife bunu da kabul etmemiş, peygamberlerin miras bırakmayacaklarını iddia etmiştir. Neticede Fedek'i Hz. Fâtıma'ya vermemiştir. Daha doğrusu vermemek için ne mümkünse yapmıştır. Bu ısrarlı tavrın altında acaba farklı bir niyet mi yatmaktadır? Tarihî hakikatlerin ışığında meseleye biraz daha inceleyelim.

Kaynaklarda Fedek'in gasp edilmesi ile ilgili şu gerekçelere yer verilmektedir: Halifenin, kendisine biat edilmesini sağlamak için hazineden mâli kaynağa ihtiyacı vardı. Ancak Resûlullah (s.a.v.) hastalığı sırasında Beytü'l-mal'daki malları taksim ettiği için Beytü'lmal'da bu anlamda kullanılacak bir mal yoktu. Komşu Kabileler zekat vermeyi de reddetmişti. Yani Fedek Beytü'l-mal içinden önemli bir gelir kaynağı durumundaydı. İbn-i Ebi'l-Hadid, üstadı olan Bağdat müderrisi Ali ibn-i Elfar'dan naklediyor: "Ben üstadıma şöyle dedim: `Zehra (a.s.) iddiasında haklı mıydı?' Üstadım: `Evet' dedi. Ben: `Halife, O'nun doğru sözlü biri olduğunu bilmiyor muydu?' Üstadım: `Evet' dedi.