Bazı Sünnî eserlerde Yezid'in, Rasulüllah'ın ciğerparesi İmam Hüseyin (a.s.)'ın şehadeti için üzüntü duyduğundan ve İbn-i Ziyad'ı kınadığından bahsedilmektedir. Mesela M. Asım Köksal'ın "Hz. Hüseyin ve Kerbela Faciası" isimli eserinde; s. 228'de Yezid'in üzüntü ve pişmanlık duyması, s. 229'da Yezid'in Hz. Hüseyin için yas tutmasını karısına emretmesi, s. 234'de Hz. Hüseyin (a.s.) için üç gün mâtem tutulmasını emretmesi, s. 235'de Yezid'in Ali ve Ömer b. Hüseyin olmadan yemek yememesi gibi konular yer almaktadır... Ancak tarihe mâl olmuş bir cinayeti işleyenlerin ve bu cinayete azmettirenlerin böyle bir pişmanlık duymasına imkan yoktur. Yezid'in yaptığı taammüden işlenen bir soykırımdır ki, bunda pişmanlık söz konusu olamaz. Dolayısıyla, Asım Hoca'nın eserinde yer alan bu bölümlerin gerçeği yansıtmadığını düşünmekteyiz. Bazı Sünnî eserlerde de Yezid'in gerçek karakterine ve yaptıklarına uygun izahlara da rastlanılmaktadır.

Sünnî bir yazar olan Mesudî'nin "Müruc'uz-Zeheb" isimli eserinde şu bilgi vardır: "... Kerbela Olayı'ndan sora Ubeydullah, Yezid ile birlikte onun sarayında bir içiki âleminde bulunmuştur. Bu esnada Yezid, sakisine, kendisine verdiği içkinin aynısından sırdaşı ve yakın arkadaşı olan Ubeydullah'a da vermesini emretmiştir. Sonra da muğanniyelere, şarkılar söylemesini emretmiştir." 675 675 Mesudî, Müruc'uz-Zeheb, c. 3, s. 77

Ulu camide kendinden övgü ile bahsederken, halkın içinde Abdullah b. Afifü'l Ezdi tarafından aşağılanan Ubeydullah, annesi tarafından da yaptığı iş nedeniyle eleştirilmiştir. Mercane, "Sana yazıklar olsun, ne yaptın? Resulüllah (s.a.v.)'in kızının oğlunu öldürdün, artık cennet yüzü göremezsin" diyerek onu azarlamıştır. 676 676 Zehebî, Siyer, c. 3, s. 548

Şam'a Yezid'in yanına getirilen başlar şöyledir: Hz. Hüseyin b. Ali (a.s.) Ali b. Hüseyin (a.s.) Abdullah b. Hüseyin (a.s.) Abbas b. Ali (a.s.) Câfer b. Ali (a.s.) Osman b. Ali (a.s.) Muhammed b. Ali (a.s.) Ebu Bekir b. Ali (a.s.) Abdullah b. Ali (a.s.) Ebubekir bin Hasan (a.s.)

Kâsım bin Hasan (a.s.) Abdullah bin Hasan (a.s.) Abdullah bin Akil (a.s.) Câfer bin Akil (a.s.) Abdurrahman bin Akil (a.s.) Muhammed b. Ebu Said b. Akil (a.s.) Muhammed b. Abdullah b. Câfer (a.s.) Avn b. Abdullah bin Câfer (a.s.) Bu mübarek başlar, Şam'da asılarak teşhir edilmiştir. 677 677 İbn-i Habib, Kitabu'l Muhabber, s. 490-491

Hz. Hüseyin (a.s.)'ın başı bir tas içinde olduğu hâlde, Yezid'in önüne getirilip konuldu. Güzel bir koku yayıldı. Yezid, uşağına emretti. Tasın üzeri açıldı. Hüseyin (a.s.)'ın başını görünce Yezid'in yüzü kızardı. "Ben Ebu Abdullah'ın bu yaşa eriştiğini sanmıyordum!" dedi. 678 Yezid elindeki değneği Hz. Hüseyin'in dişlerine ve ağzına vurunca Peygamberimizin (s.a.v.) ashabından orada bulunan Ebu Berzetü'l Eslemî, "Sen Hüseyin'in dişleri ve ağzına mı değnek vuruyorsun? Onun dişinden ve ağzından değneğini çek ki, ben arada sırada Resululah (s.a.v.)'in onları öptüğünü görmüşümdür! Ey Yezid! Sen kıyamet günü Allah'ın huzuruna İbn-i Ziyad kayırıcın olduğu hâlde gelecek ve çıkacaksın! Hüseyin ise kıyamet günü Allah'ın huzuruna şefaatçisi Muhammed (s.a.v.) olduğu hâlde gelecek ve çıkacaktır" diyerek Yezid'in yanından ayrıldı. 679 678 Zehebî, Siyer-u A'lami'n-Nübela, c. 3, s. 216 679 Taberî, Tarih, c. 6, s. 267-268

"Yezid, Husayn b. Humam'ın bir beytini okuduktan sonra, Hz. Hüseyin (a.s.)'ın başına baktı. Yanındakilere yüzünü çevirdi, "Bilir misiniz bu neden ileri geldi?" dedi. "Hüseyin, "Benim babam Ali (a.s.), onun babasından hayırlıdır! Anam Fatıma onun anasından hayırlıdır! Dedem Resulüllah (s.a.v.) onun dedesinden hayırlıdır! Ben de ondan hayırlıyım! O hâlde bu işe (halifeliğe) ben ondan daha layık ve müstehakım!" dedi. Onun babasının benim babamdan hayırlı olduğu sözünü ele alalım: Babam onun babası ile muhakeme ve murafaa olundu, duruştu. Hangisi lehinde hüküm verildiği herkesin malumudur. Onun anasının benim anamdan hayırlı olduğu sözüne gelince; Allah için söylemek lazımsa, Resulüllah (s.a.v.)'in kızı Fatıma (a.s.) Benim anamdan hayırlıdır. Onun dedesinin benim dedemden hayırlı olduğu sözüne gelince,

and olsun ki, Allah'a ve ahiret gününe inananlardan bir kimse yoktur ki, bizi Resulüllah (s.a.v.)'e denk tutsun! Hüseyin'in kendisini halifeliğe benden daha layık ve müstehak görmesi ise, kendi görüşü ve anlayışından ileri gelmektedir." 680 680 Taberî, Tarih, c. 6, s. 265

Yezid'in bu iddiasından da anlaşıldığı üzere, davasının hak olmadığı, tamamen kabilecilik iddiası ile zamanın halifesinin karşısına çıktığı gerçeği vardır.

İmam Hüseyin (a.s.)'ın ailesinden geriye kalanlar kadınlar ve on iki çocuk Yezid'in önüne getirildiler. Yezid bir ara Ali bin Hüseyin'e (a.s.) "Ey Ali! Baban benimle akrabalık ilişkisini kesmişti. Hakkımı bilmek, tanımak istememişti. Hakimiyet ve saltanatımı elimden çekip almaya kalkışmıştı. Bak Allah da ona ne yaptı!" dedi. Ali b. Hüseyin (a.s.), "Gerek yerde, gerek nefislerinizde herhangi bir musibet vukûa gelmemiştir ki, bu, bizim onu yaratmamızdan önce mutlaka Kitap'ta yazılmış olmasın. Şüphesiz ki bu Allah'a göre kolaydır. Allah bunu elinizden çıkana tasalanmayasınız, O'nun size verdiği ile de sevinip şımarmayasınız diye yazmıştır. Allah çok böbürlenen her kibirliyi sevmez" 681 mealli ayetleri okudu." Yezid ise, ona, "De ki: Sizi çarpan her musibet, kendi ellerinizin işleyip kazandığı günahlar yüzündendir. Bununla beraber Allah bir çoğunu affeder de musibete uğratmaz" 682 mealli ayeti okudu. 683 681 Hadid, 22-23 682 Şûra, 30 683 Taberî, Tarih, c. 6, s. 265-267