BÜYÜK BEDİR SAVAŞI (M.624) (6)
Sehl b. Huneyf de; "Bizim herhangi birimiz, kılıcıyla bir müşrike işaret ederse, kılıcımız ona varmadan kafası cesedinden düşüverirdi" der. Böylece mü'minler, fiilî bir zikrin içinde kendilerini buluyorlardı. Nitekim ayet-i kerimede; "Ey mü'minler; savaşmak için herhangi bir topluluk ile karşılaştığınız zaman sebat edin ve Allah'ı çok anın ki başarıya, zafere eresiniz" 183 buyurulur. Bedir günü, Hak dostlarının sertacı Kutlu Nebi, bu mânâ ile yoğruldu; "Attın ama Sen atmadın; Allah attı" denildi. "Seni de vesile kıldık" buyruldu sanki. Neticede Kureyş helak oldu, hezimete uğradı. Ebu Cehil öldürüldü. Kureyş'in ileri gelenlerinin leşleri serili duruyordu. Öldürülen müşrikler, Peygamberin emri üzerine bir kuyuya dolduruldular. Hz. Peygamber kuyunun başına geldi ve; "Ey kuyudakiler, Peygamberiniz için çok kötü bir aşiret idiniz. Beni yalanladınız. Ancak başkaları tasdik etti" dedikten sonra tek tek seslendi: "Ey Utbe, ey Şeybe ve ey Umeyre b. Halef, ey Ebu Cehil b. Hişâm... Rabbinizin size olan vaadlerini doğru buldunuz mu? Gerçek şu ki, Ben, Rabbimin Bana olan vaadlerini gerçek buldum." Ashab-ı Kiram hayretler içerisinde sordular: "Ey Allah'ın Resulü, ölmüş kimselerle mi konuşuyorsun?" Efendimiz (s.a.v.); "Evet, Benim şu sözlerimi siz, onlardan daha iyi duyuyor değilsiniz. Şu kadar var ki, onlar cevap veremiyorlar." Ölen, sadece cesetti... Daha sonra, savaş alanındaki bütün eşyaların biraraya toplanması emredildi. Mü'minlerden bazıları; "Şunları biz topladık; bize ait olmalı" dediler. Bizzat cephenin içinde bulunanlar; "Biz savaşmasaydık elinize bir şey geçmezdi. Sizi, biz koruyorduk" dediler. Allah Resulü'nün etrafını çevirenler de, kendilerinin Hz. Peygamberi korumak için çarpıştıklarını, yoksa istediklerini alabilecek durumda olduklarını söylediler. Ganimetlerin bölüşülmesi konusunda ihtilaflar çıktı. 183 Enfâl, 45