BÜYÜK BEDİR SAVAŞI (M.624) (5)
vesilelerin bulunması, İlahî bir düzenleme gereğidir. Bedir günü, bu İlahî düzenleme, müşahhas olarak kendini gösterdi. Resulûllah gölgelikten; "Bugün şu topluluk hezimete uğrayacak ve arkalarını dönüp kaçacaklardır" 180 ayet-i kerimesini okuyarak çıktı ve mü'minleri teşvik etti. Savaş en şiddetli hâlini almağa başladı. Allah Elçisi, bir avuç toprak alarak Kureyş'in üzerine attı. Kureyş dağılmaya başlamıştı bile. Zira, toprağı atan el Resul'e aitti; ama atan Resul değildi. Müşriklerin kellesini uçuran kılıcı Ashab-ı Kiram taşıyordu, ama onlar öldürmüyorlardı. Onlar birer vesile idiler. Rabbanî mesaj şöyle ifade ediyordu: "Onları siz öldürmediniz; fakat Allah öldürdü. (Çakılları) attığın zaman da Sen atmadın; Allah attı." 181 Diğer taraftan Nebi (a.s.)'ın dilinden bir hadis-i kudside; "Kim Benim velime düşmanlık ederse ona harp ilan ederim... Kuluma verdiğimde onun tutan eli, yürüyen ayağı, gören gözü olurum" 182 buyurulur. Bu noktada, genel ve özel iki ölçü gündeme gelir. Sevdiği kuluna Cenab-ı Allah şu ikazı iletir: Yaptığın hayrı ve güzellikleri Hakk'a nispet et. Kendini aradan çıkar. Hak dostunun etrafını oluşturanlara da bir uyarı var: Allah dostlarına sataşmayınız, dost olunuz; onlara düşman olana harp açarım. Dost, dostunu korur. Bedir askerlerinin itirafına bakılacak olursa, savaş daha ilginç bir mânâda seyreder. Ebu Davud el-Mahzumî (r.a.) der ki: "Ben, müşriklerden birisini takip eder, onu vurmayı isterken, kılıcım ona varmadan önce kafasının düşüverdiğini görürdüm. Anladım ki, onu benden başkası öldürürdü." 180 Kamer, 65 181 Enfâl, 17 182 Buharî, Riyâzu's-Sâlihîn, I, 181, Beyrut