BİRİNCİ AKABE BİATI (3)
cuğuydu. Her türlü nimeti bir yana bırakarak İslam davasına hizmet için çalıştı. Ailesi türlü işkencelerle üzerine geldi; hatta sonunda evinden kovuldu. Fakat hayatı ve sonsuz güzellikleri Allah Resulü'nün eteğinde bulmuştu Hz. Mus'ab. Uhud Savaşı'nda şehid düştüğü zaman, kefen olarak sarılacak hiçbir şey bulunamamıştı. Başını örttüklerinde ayakları; ayaklarını örttüklerinde başı açılıyordu. Resulûllah, kabrinin başına geldiler. Durumu görünce ağlamaktan kendilerini alamadılar. "Üst kısmını elbiseyle, ayaklarını da izhir (güzel kokulu bir ot) ile örtün" buyurdular. Fakat o, Cennet elbiselerine hak kazanıcı amellerle göçmüştü. Ne mutlu bu elbiseye ve makama tâlip olup, uğrunda yarı çıplak, yarı tok yaşamayı muhabbet bilenlere... Mus'ab b. Umeyr, Medine'de bütün kapıları çaldı; "Beni biraz dinleyiniz; sonra ne yaparsanız yapınız" diyerek Allah Resulü'ne davet etti. Ve bu aşk yumağı genç sahabi, samimiyetinin neticesinde öyle muvaffak oldu ki; bir yıl sonunda Mekke'ye döneceği zaman, üç aile dışında bütün Arap kabileleri İslam'ı kabul etmişlerdi. Demek ki; İslam'ı tebliğde, konuşulandan ziyade konuşan ağız; yani konuşanın teslimiyet, mahfiyet ve hizmet aşkı önemlidir. Kişi kalbinden dünyayı atar; teslimiyetle hizmet eder; Allah'ın sevdiği insanlarda yok olarak sever ve sevilirse davasına râm edemeyeceği insan yoktur. Okuduğu dualarla insanları iyileştiren Hz. İsa'ya bir adam gelir ve der ki: "Bana da bu okuduklarını öğret de, kendi memleketimdekilere okuyayım; faydam dokunsun." Duaları öğrenip memleketine giden adam, bir müddet sonra kızgın bir vaziyette geri dönerek; "Aynı duaları okudum ama hastalar daha ziyade hasta oldular" diye yakınır. Hz. İsa şu manidar cevabı verir: "Okudukların aynı ama okuyan ağız aynı ağız değil." Hz. Abdülkadir Geylani'ye de oğullarından birisi, kendisine müsade ettiği takdirde daha güzel sohbet edeceğini söyleyerek ba-