HZ. HÜSEYİN (A.S.)’IN ŞEHİT EDİLECEĞİ RESULÜLLAH’A (S.A.V.) HABER VERİLMİŞTİ (8)
Resul-i Ekrem anneleri Fatıma'ya, "Niçin bunları bir şeyle meşgul etmiyorsun?" dediğinde, Hz. Fatıma (a.s.) onları aldı ama çok geçmeden çocuklar annelerinin elinden kaçarak Hz. Peygamberin (s.a.v.) yanına gelerek O'nunla yeniden oynamaya başladılar. Resulüllah (s.a.v.) onları kucağına aldı ve dizleri üzerine oturttu. Cebrail arz etti: "Ey Allah'ın Resulü! Yavrularınızı çok sevdiğinizi görüyorum." Peygamber (s.a.v.) Cebrail'e, "Elbette ki çok severim. Onlar hayatımın iki güzel fesleğenleridir" diye cevap verdi. Cebrail, Hüseyin (a.s.)'ı işaret ederek şöyle dedi: "Bil ki, ümmetin bu oğlunu şehit edecektir." Daha sonra kanatları ile uçarak elinde biraz toprak getirdi. Resulüllah (s.a.v.)'e hitaben, "Yavrun bu toprağın üzerinde öldürülecektir" dedi. Hz. Muhammed (s.a.v.) bu toprağın adını sorduğunda Cebrail, Kerbela olduğunu söyledi." 106 Aişe'den rivayet edilmektedir: "Resulüllah (s.a.v.)'in bir gün uyuduğu sırada Hüseyin (a.s.) içeriye girdi ve Resulüllah (s.a.v.)'e doğru yürümeye başladı. Ben onu Resulüllah (s.a.v.)'den uzaklaştırıp işimin başına döndükten sonra Hüseyin (a.s.) tekrar İki Âlem Serveri'nin yanına yaklaştı. Hz. Muhammed (s.a.v.) ağlar bir şekilde uyandı. "Niçin ağlıyorsunuz?" diye sorduğumda, "Cebrail Hüseyin'in şehit düşeceği yerin toprağını gösterdi. Allah'ın gazabı onun kanını dökenlere çok şiddetlidir" diye buyurdu. Daha sonra Resulüllah (s.a.v.) elini açtığında (ince kum) toprağı gördüm. Resulüllah (s.a.v.) bana hitaben buyurdu: "Ey Aişe! Varlığım elinde olan Allah and olsun ki, bu olay Beni çok üzüyor. Benden sonra Hüseyin'i ümmetimden hangisi öldürecektir?" 107 "Hz. Hüseyin (a.s.)'ın henüz küçük bir çocuk olduğu çağlarda bir gün Hazreti Muhammed (s.a.v.), o masumu dizine alıp yüzünü 106 Hafız Cemaleddin Zerendî, Nezm'üd-Dürer, s. 215 107 İbn Sa'd, Tabakat'ul Kubra; Müsned-i Ahmed, c. 6, s. 294