RACİ OLAYI: KAFİRE GÜVEN OLMAZ (4)
itibariyle kutsaldır, korunmaya, saygıya layıktır. Asım ve arkadaşlarının öldürülme haberine Allah Resulü çok üzülür. Hemen Amr b. Ümeyye'yi, Ensar'dan bir kişi ile Mekke'ye göndererek Ebu Süfyan'ın öldürülmesini emreder. Amr, Mekke'ye varınca onu tanırlar ve şüphelenirler. Zira, o, cahiliye döneminde atik, cesur ve kurnaz biriydi. Amr, geliş sebebinin sezildiğini anlayınca geri dönmekten başka çare olmadığına karar verir. Geri döner. Bir mağaraya sığınır. Bu arada bir müşriği mağaranın çevresinde dolaşırken öldürür. Son nefeslerini verirken; "Beni Amr b. Ümeyye öldürdü" der. Bu arada Amr çekip gitmiştir. Yolda; "Bari, Hubeyb'in cesedini asılı olduğu yerden kurtarayım" diye düşünür. Bir vefa örneği, bir kardeşlik borcu olarak ne pahasına olursa olsun bunu yapmak azmindedir. Ağaca çıkar, Hubeyb'i indirir. Sırtına alır cesedi. Epeyce yürümüştür ki, bir de ne görsün; bekçiler arkasından koşmaktadır! Cesedi bırakmak zorunda kalır. Fakat, sanki onu yer yutmuştur; o günden sonra Hubeyb'in cesedini kimse göremez. Amr yoluna devam ederken, Resulûllah'ın durumunu gözetlemek üzere saklanan iki kişiden birini öldürür, diğerini esir alır. Medine'ye döner. Huzura varır. Olup bitenleri Allah Elçisi'ne anlatır. Hz. Peygamber, yaptıklarına karşılık hayır duada bulunur. Düşmanlarının, mürşid heyetlerine karşı başlattığı gece baskınları tarzındaki bu suikastlara hassasiyetle eğilir. Ashabının korunmasın için daha dikkatli hareket ettiği görülür. Raci Olayı ile, bâtıl ve küfür taraftarlarının ne kadar hain ve câni olduğu bir kez daha ortaya çıkar. Fırsatını bulduklarında, kafirlerin kalleşliklerinin nüksettiği, tarihî bir vakıa olarak tespit edilir. Ancak öldürülmekle de mü'minlerin soyu kesilemez. Aksine şehidler, toprağa gömülen tohumlar gibidir; bir olarak ekilirler fakat bereketleri sebebiyle bin danelik başaklar hâlinde nice mü'minler gün yüzüne çıkar. Bu, Allah'ın bir ihsanıdır.