MÜŞRİKLERİN TELAŞI (2)
ce Utbe'ye dönerek tek bir şeyi düşünüyordu: Uyanmaları, irşad olmaları, Hakk'ı tanımaları. Demek ki; dünya nimetlerine dalmış insanlar, dava erlerini kendileri gibi görüp o tarzda muamele edebileceklerdir. Dava eri ise, bunlardan asla yılmayarak; Peygamberî bir tavır ve şefkatle muhatabına yaklaşmalı; hak ve hakikati anlatmaktan geri durmamalıdır. Utbe, dinlediği ayetlerden çok etkilenmişti. Müşriklerin yanına döndüğünde; "Vallahi ben ömrümde benzerini hiç işitmediğim bir kelam işittim. Yemin ederim ki, o ne şiirdir, ne sihirdir, ne de kehanettir!" dedikten sonra onlara, Muhammed (s.a.v.)'in peşini bırakmalarını tavsiye eder tarzda bir konuşma yaptı. Hz. Resul hak bir peygamber olmasaydı, onların teklifini kabul eder; o kadar sıkıntı ve eziyete katlanmak zorunda kalmazdı. Buna rağmen müşrikler, O'nun samimiyetine inanmamışlar ve; "Seni de sözleriyle büyülemiş" diyerek, Utbe'ye kızmak nasipsizliğini göstermişlerdi. Bu tekliflerinden netice alamayan Kureyşliler, başka bir şeytanlık düşündüler. Peygamber Efendimiz'e; "Rabbine dua et! Safâ tepesini altına çevirsin. O zaman Sana inanır ve tasdik ederiz" şeklinde bir teklif getirdiler. Gayeleri, Allah Resulü'nü gözden düşürmekti. İstekleri yerine gelmeyince, "Biz, O'nun yalancı olduğunu biliyorduk" diyerek nefislerini tatmin edip kalplere şüphe tohumu ekeceklerdi. Düşünceleri süfli; gördükleri karşılık ise, yine çok ulvi idi. Cebrail (a.s.), iki şık sundu Allah Resulü'ne: Ya, Allah, o tepeyi altın yaptığında yine inkâr ederlerse, korkunç bir azaba çarptırılacaklardı; ya da Allah, onlara tevbe ve rahmet kapılarını açık bırakacaktı. Hz. Paygamber, engin merhametini bir kez daha gösterdi ve şöyle dua etti: "Allah'ım! Onların isteklerini yerine getirme. Kendilerine rahmet ve tevbe kapılarını açık bırak."