MUKADDES YOLCU SEVR MAĞARASI’NDA (4)
tında en sevgili olanısın! Benim için senden daha sevgili, daha güzel bir yurt yoktur! Zorla çıkarılmasaydım, senden asla ayrılmaz, senden başka yerde yurt ve yuva edinmezdim." Cenab-ı Hakk'ın hadis-i kudsîde; "Sen olmasaydın; Sen olmasaydın, âlemleri yaratmazdım" dediği biricik Peygamberinin kalbi kan ağlıyordu. Hiç O'nu yalnız bırakır mıydı? Kalbi kırık bekletir miydi? İndirdiği şu ayet-i celile ile gönlüne su serpiverdi Cenab-ı Hak: "Elbette, o Kur'an'ın tebliğini üzerine farz kılan Allah, Seni yine döneceğin yere (Mekke'ye) döndürecektir." 135 Hiç kullanılmayan ya da herkesçe bilinmeyen değişik yollardan geçerek Medine'ye doğru gidiyor; bu sûretle takip edebilecek olanları şaşırtmaya çalışıyorlardı. Ne var ki, cesaret ve izciliğiyle nam salmış olan Sürâka b. Mâlik kısa zamanda izlerini bulmuştu. Yetişmek üzereyken Hz. Ebubekir durumu fark ederek telaşlandı. Peygamber Efendimiz, onu yine; "Üzülme Allah bizimledir" diyerek teskin etti. Bineğini durdurarak, Sürâka'ya dönüp baktığında Sürâka'nın atının ayakları bir anda dizboyu kumlara battı. Sürâka kurtulunca tekrar takip etti. Fakat atının ayakları tekrar kuma saplandı ve bir duman çıktı. Neye uğradığını şaşıran Sürâka bu sefer yalvarmaya başladı ve; "Ya Muhammed! Dua et kurtulayım. Sana hiç dokunmayacağım! Seni takip edenlere de Senden hiç bahsetmeyeceğim" dedi. Bunun üzerine Hz. Resul dua buyurdular ve Sürâka battığı kumlardan kurtulup Allah Resulü'nün yanına geldi. Yaşadığı bu hâl, Sürâka'ya kısa bir zamanda İslam'ın dört bir yana hâkim olacağı kanaatini vermişti. Bu yüzden o, Allah Resulü'nden bir eman-nâme istedi. Hz. Peygamber de eman-nâmeyi Hz. Ebubekir'e yazdırarak kendisine verdi. Sürâka sevinçle; "Ey Peygamber, ne istersen yaparım" deyince, Allah Resulü ondan, gelenlere mâni olmasını istedi. 135 Kasas, 85