MUKADDES YOLCU SEVR MAĞARASI’NDA (2)
lah! Ayağımı bir yılan soktu. Onun acısı gözümü yaşarttı" cevabını alınca Hz. Peygamber gülümseyerek; "Ayağını çek de içeri girsin" buyurdular. Yılan içeri girince, Allah Resulü onunla konuşmaya başladı; "Benim arkadaşımın ayağını niçin ısırdın; söyle bakalım?" deyince yılan; "Nasıl ısırmayayım ya Resulallah! Allah bana Senin bu mağaraya geleceğini kaç yıl evvel bildirdi. Ben senelerdir Senin cemalini görmek için bu mağarada bekliyorum. Onun için en yakın arkadaşın bile buna mâni olsa, onu ısırırım" diyerek dile geldi. Daha sonra Hz. Resul, yılanın soktuğu yeri mübarek tükürükleriyle meshettiklerinde Allah'ın izniyle Hz. Ebubekir şifa buldular. Bir yanda Allah Resulü'nü bekleyen yılan, diğer yanda, Kâinatın Efendisi'ni katletmek için yollara düşmüş insanlar, bir yanda da, her şeyinden geçip Allah Resulü'yle var olan Sıddık-ı Ekber. Sır yine aynı sır: İnsan melekten üstün; insan hayvandan aşağı... Dahası da vardı. O anda, Allah'ın emriyle bir örümcek mağaranın ağzına ağını germiş, bir çift güvercin de gelip yuva kurmuştu. Bütün mevcudât Kâinatın Efendisi'nin hizmetindeydi. Bu arada, Mekke'yi altüst edip de Peygamberi bulamayan müşrikler deliye dönmüşlerdi. Tellallar çıkartarak Hz. Peygamberi veya Hz. Ebubekir'i bulana, ya da öldürene yüz deve vaad ettiklerini duyurdular. Mekke'deki bütün câniler, hırsızlar ve kiralık katiller yollara döküldüler. İz süre süre mağaranın önüne kadar geldiler. Hz. Peygamber sakindi. Hz. Ebubekir (r.a.) ise, korkudan titreyerek; "Ya Resulallah; benim ölmemin önemi yok. Ama Sana bir kötülük yaparlarsa, bütün ümmet helak olur" dedi. Korkusu Allah Resulü içindi. Resul-i Zîşân Efendimiz, huzur telkin eden hâliyle ona yönelerek; "Üzülme, Allah bizimle beraberdir. İki kişinin