HZ. ÖMER MÜSLÜMAN OLUYOR (3)
lutuf tokadı, Hz. Fatıma'nın gönlünde ve dilinde tecelli etmiş; sonra da Ömer'in ruhunun derinliklerinde patlamıştı. Ömer derin derin düşündükten sonra; "Hele, şu okuduğunuz sahifeleri bana veriniz" dedi. Önce tereddüt eden kardeşi, abisinin; "Korkmayınız!" diyerek yumuşaklık göstermesi üzerine Kur'an yapraklarını ona takdim etti. Ömer okumaya başladı: "Ta, Ha. Biz, Kur'an'ı Sana, güçlük çekesin diye değil, ancak Allah'tan korkanlara bir öğüt olsun diye indirdik. (Kur'an) yeri ve yüce gökleri yaratan Allah tarafından peyderpey indirilmiştir. Rahman, Arş'a istiva etmiştir. Göklerde, yerde ve ikisi arasında bulunan şeyler ile toprağın altında olanlar hep O'nundur." 78 Kalbindeki katılığı nura dönen Ömer; yüzü ve kalbi gülerek bu ayetleri okuyordu. Okuması bitince şöyle itiraf etti: "Bu ne güzel, ne şerefli, ne haşmetli bir kelam! Bu kelamdan daha güzel, daha tatlı bir kelam olamaz!" Onun bu sözlerini işiten Habbab b. el-Eret (r.a.), gizlenmiş olduğu yerden çıkarak; "Müjde ey Ömer" dedi. "Dilerim ki, Resulûllah'ın; "Allah'ım İslamiyet'i iki Ömer'den biriyle kuvvetlendir' diyerek yapmış olduğu dua senin hakkında gerçekleşsin." İki Ömer'den biri Ömer b. Hattab, diğeri de Ömer b. Hişam, yani Ebu Cehil idi. Bu müjdeyle içi iyice ferahlayan Ömer, yerinden fırlayarak Allah Resulü'nün yanına varmak üzere yola koyuldu. Gözcü, Ömer'in silahlı olarak gelmekte olduğunu haber verince, içeridekiler telaşa düştüler. Telaşları, Allah Resulü'ne bir şey olmasından korktukları içindi. Hz. Hamza onlara şöyle dedi; "Korkacak ne var. Eğer iyilik için gelmişse hoş geldi, safâ geldi. Yok, eğer öyle değilse, geleceği varsa göreceği de var." 78 Tâhâ, 1-6