HZ. HAMZA’NIN MÜSLÜMAN OLUŞU (2)
ler, Hz. Hamza'nın üzerine saldırmaya teşebbüs ettiler. Fakat böyle bir şeyin nereye varacağını çok iyi bilen Ebu Cehil; "Dokunmayınız. Hamza'nın hakkı var. Zira, ben onun kardeşinin oğlu hakkında fena sözler söyledim" diyerek, işi alttan alma yoluna gitti. Hz. Hamza oradan ayrılınca da, yanındakilere yönelerek; "Aman ona ilişmeyin. Varıp hiddet ile Müslüman olur. Onunla Muhammedîler kuvvet bulur" dedi. Bir kafirin, kendi insanını kaybetmemek için, kafası yarılmış olmasına rağmen gururunu ayaklar altına alarak gösterdiği fedakârlık, bizler için hakikaten büyük bir ibrettir. Bizlerin, inanan kardeşlerimize karşı ne kadar alçak gönüllü, merhametli ve teşvik edici olmamız gerektiğini artık siz kıyas edin. Ebu Cehil, böylesine bir siyaset gütmüştü. Fakat, korktuğu başına gelmişti. O gece kalbinde hidayet nuru yavaş yavaş doğmaya başlayan Hz. Hamza, nefsiyle giriştiği amansız mücadeleyi kazanarak ertesi gün Allah Resulü'nün yanına gitti ve Müslüman oldu. Onun gibi bir kahramanın Müslüman olması, Allah Resulü'nü ve Müslümanları sevince boğarken, müşriklerin ise kalplerine korku ve hüzün salmıştı. Burada işaret etmemiz gereken bir husus da; Allah Resulü'nün Ebu Cehil'e mukabele etmeyişinin hikmet ve bereketidir. Hz. Peygamber daha evvelce Kâbe'yi tavaf ederken, başlarında Ebu Cehil olmak üzere bir grup müşrik, kendisine hakaret etmişti. Hz. Peygamber, üçüncü dönüşünde onlara yönelerek; "Ey Kureyşliler! Sözlerimi duyuyor musunuz? Varlığım kudret elinde olan Allah'a yemin ederim ki, başınıza felaket gelecektir" dedi. O'nun bu sözleri, müşriklerin kalbine öyle bir korku salmıştı ki, Ebu Cehil dâhil çokları korkarak yumuşamış; "Ya Ebe'l-Kasım! Haydi selametle git. Vallahi Sen, cahillerden, kendini bilmezlerden değilsin!" diye gönlünü almak zorunluluğunu hissetmişlerdi. Yine Ebu Cehil, bir gün Hz. Resul'ü secdede görürse, boynuna