HİKMETLER (2)
Ensar'ın kucak açıp fedakârlık göstermesinin temelinde de aynı itimad ve sevgi mevcut idi. Allah Resulü'nde gördükleri fedakârlık ve sevgi, Muhacirlerde gördükleri fedakârlık ve yokluk onları aynı feragat ahlakına celbetmiştir. `Nasıl olur da malımızı başkasına veririz' diye bir duygu akıllarının köşesinden bile geçmediği gibi; Allah Resulü'ne giderek; "Ey Allah'ın Resulü! Hurmalıklarımızı da, aramızda bölüştür" diye teklif getirmişler; ancak Muhacirler, o zamana kadar ziraatle uğraşmadıkları için bu teklifi reddetmişlerdir. Yine de, Ensar'ın gönülleri razı olmamış, tekrar Peygamber Efendimize gelerek, "Onlar sadece tımar ve sulama işlerini görsün, bizler de ekip biçelim" şeklinde bir işbölümü önerisinde bulunmuşlar, Allah Resulü de tekliflerini kabul etmişlerdir. Hülasa; bu muazzam kardeşlik ve fedakârlık sayesinde her meselenin üstesinden gelerek, el-ele, gönül-gönüle yürüyerek Allah'a kul olup, insanların da kısa zamanda Rablerine yönelmelerine vesile oldular. Bu güzide kardeşlik seviyesine onları getirmek için Hz. Peygamber, 14 yıl emek sarfetti. Ancak bu seviyeyle, kuracağı binaya sağlam bir temel atmış oldu. Artık böylesine kuvvetli bir temel üzerine katları bir bir çıkıp; bulutlara değen bir gökdelen yapmak çok kolaydı... Dolayısıyla diyebiliriz ki; İslam nurunun Medine dönemleriyle beraber âlemi aydınlatması, ışığının kuvvetini bu kardeşlik ve muhabbetten almasından kaynaklanmaktadır. Cenab-ı Resul'ün, Muhacir ile Ensar'ı kardeş yaparken, eşleştirmeye çok dikkat ettiğini görüyoruz. Bilhassa Muhacirinîn gönüllerini telif etmek, Medine'ye ve Medinelilere alıştırmak gayesi güdüldüğü için, Allah Resulü bu kaynaşmayı süratlendirmek ve kuvvetli kılmak gayesiyle eşleştirme yaparken; onların fıtraten, zevk ve mizaç yönünden birbirlerine uyum içerisinde olmalarına çok dikkat etmişlerdir. "Mesela; Selman-ı Farisî ile Ebu'd-Derda, Ammar ile Huzeyfe, Mus'ab ile Ebu Eyyub Hazretleri arasında mizaç, zevk ve hissiyat itibarıyla tam bir vahdet söz konusudur." 174 174 Tecrîd-i Sarîh, c. 7, s, 76