BOYKOT VE TECRİT (3)
Artık, bu mahalle sakinleriyle bütün münasebetler kesilmişti. Kazayla oraya gidenler dahi azarlanıp men ediliyorlardı. Mahalleye yiyecek ve içecek namına hiçbir şey sokulmuyor; sadece Hac mevsiminde dışarı çıkıp alışverişte bulunmalarına müsaade ediliyordu. Ne var ki, bu mevsimde de, dışardan gelen satıcıları, ya korkutmak ya da yüksek fiyat verip mallarını satın almak sûretiyle etki altına alıyor, mahalle sakinlerine satış yapmalarına mâni oluyorlardı. Bu baskı sebebiyle, mahalleye fazla bir yiyecek girmediği için, hâliyle şiddetli bir açlık ve kıtlık başgöstermişti. Öyle ki; bazıları, ağaç yapraklarını, hatta ele geçirdikleri kuru deri parçalarını ateşe tutup yemek zorunda kalmışlardır. Tarih kitaplarımız, açlıkla kıvranan bir kadının, kaynar suda bir deri parçasını pişirerek yiyip çok mutlu olduğundan bahsetmektedir. Bilhassa çocuk ve kadınların açlıktan feryat etmeleri, bazı müşrikleri merhamete getiriyor ve gizli de olsa yiyecek yardımında bulunuyorlardı. Onların bu tavrı şunu ispat etmektedir: İnsanoğlunda aslolan kabiliyet hayra ve doğruya müteveccihtir. İnsan, bu kaabiliyetini küfür ve zulümle perdeleyerek yanlış istikamete yönelebilir. Fakat bilinmelidir ki; her insan, hangi bozuk ortamda yetişmiş olursa olsun, öz itibariyle hak ve hakikati kabullenip yaşayacak sermayeye mutlaka sahiptir. Onun dünyadaki imtihanı da zaten, bu kaabiliyetleri Hakk'ı tasdikle beraber kullanması, Rabb'inin istikametinde bir hayat tarzı seçmesidir. Bu olmadığı takdirde, zaten yaptığı hayırlar da heba olmuş demektir. Başta Hz. Peygamber Efendimiz olmak üzere, Ebu Tâlib, Hz. Hatice ve diğer varlıklı Müslümanlar, boykota uğrayanların ihtiyaçlarını karşılamak üzere bütün servetlerini harcamaktan çekinmemişlerdir. Üç sene kadar süren bu boykot zamanında, Müslümanların çektikleri cefalar, İslam'ın yayılmasına engel olmamıştı. Hz. Fahr-