ÂLEMLERİ SEYR VE VUSLATIN BASAMAĞI (4)
yıllarında da Kutlu Nebi'ye uygulanmıştı. Hakikaten Rabbanî güzelliklerin galebe çaldığı, beşerî tabiatın kudsiyet âleminin esrarına tâbi olduğu arınmış kalp, Hakk'ın muhatabı olur. Allah sevdiği ve seçtiği insanların kalplerini böylece arındırır, katına layık kılar. Nitekim, gönül sahiplerine Hak katından bir davet olan, "Ey arınmış, mutmain olan nefis! Rabbin senden razı ve sen de O'ndan razı olarak dön Rabbine!" 109 hitabı, ayet-i kerime ile kıyamete dek ebedîlik kazanmıştır. Bir gün Hz. Peygambere soruldu: "Şerh-i Sadr nasıl olur, ey Allah'ın Resulü?" Efendimiz; "İnsanın kalbine öyle bir nur gelir ki, o nur kalbini açar" buyururlar. Ashab-ı Kiram (r.a.); "Bunun alameti nedir?" diye tekrar bir soru yöneltirler. Resul-i Ekrem şöyle cevap verir: "Onun alameti, insanın şu aldatıcı dünyanın gösterişine kapılmayarak cavidanî hayatı özlemesi, ölmeden önce ölüme hazırlanmasıdır." Bu cümleden olarak kul, Hakk'ın nurunun dolduğu kalplere gönlünü açar, Hakk'ın seçtiği insanları dost edinebilirse İlahî tecellilerin muhatabı olmaya başlar. Elçisinin kalbini Cebrail vasıtasıyla açan Hak Teâlâ, kullarının kalbini de dostları vasıtasıyla açar ve tecelli mahalli olarak seçer. Allah Resulü'nün kalbinin iman ve hikmet nuru ile doldurulmasından sonra Halık'a yolculuk başlar. Cebrail (a.s.), Burak'ı hazır bulundurmaktadır. Katırla merkep arası, gemi vurulmuş ve eyerlenmiş bir hayvandır, Burak. Burak, Allah Elçisi'ni görünce şaha kalkar! Hz. Cebrail bunu itaatsizlik kabul ederek müdahale eder; "Kendine gel ey Burak! Yemin olsun ki, Haşir sabahına kadar Muhammed Mustafa kadar şerefli bir insan senin sırtına ne binmiştir, ne binecektir" der. Rivayete göre Burak utanır, tatlı bir mahcubiyetle terler içinde kalır. 109 Fecr, 27-30