UHUD NE GETİRDİ? (3)
Buradan hareketle samimi mü'minlerin bir vasfının da güçleri ne olursa olsun, Allah'a güvendikleri takdirde iman ve metanetlerinin artmasıdır. Resul-i Ekrem'in, Uhud'da muharebe meydanını seçimi, İslam ordusunun tanzimi, 50 okçu ile Ayneyn geçidini kesmesi, buradaki okçulara durum ne olursa olsun emir gelmeden yerlerini terk etmemeleri gerektiğini tenbih etmesi, harb sanatını çok iyi bildiğinin delilidir. Neredeyse mağlubiyete varacak bir perişanlığın sebebinin, bu tenbihin tutulmamasından kaynaklandığını anlıyoruz. Burada; bilhassa Hakk'a hizmet yolunda itaatin ne büyük nimet olduğunu, itaatsizliğin ise nice felaketlere sebep teşkil ettiğini anlıyoruz. Demek ki; mü'min, harb sanatını ve harbde itaati bilecek. Hayatın bütün safhalarında da, bu gerçek böyledir. Müşrik kuvvetlerin Medine'ye doğru hareketlerini, Peygamberimizin amcası Abbas, bir mektupla Hz. Peygambere bir adam tutarak üç gün içinde bildirir. Bu olay bize, sıhhatli istihbarat için düşman içinde ya da yakınlarında görevli bulundurmanın ve zamanında sıhhatli istihbaratın önemini öğretmektedir. Resul-i Ekrem'in Hz. Abbas'ın haberini tetkik ettirmesi, bütün ihtimalleri dikkate alarak tedbirler alması, âni baskına uğramamak için nöbetçiler dikmesi gerçek bir mü'minin ciddi olaylar karşısındaki tahkikini, tedbirini ve teennisini ispat etmektedir. Uhud Savaşı, cereyan tarzı itibariyle birçok dersler ihtiva etmektedir: Savaşın ilk anlarında, sayıca ve malzemece zayıf olan ve fakat iman ve teslimiyetin zirvesine ulaşmış bir inançlı topluluğun, sayıca ve malzemece çok ve fakat kalpleri bâtıl, zulmet, ihtilaf ve kasvetle dolu olan koca bâtıl sürüsünü darmadağın ettiğini görüyoruz. Bu, hak ve bâtıl mücadelesinde değişmeyen İlahî bir kanundur. İman, sabır ve sebatla mücadele, asıl üstünlük sebebidir.