UHUD NE GETİRDİ? (2)
Burada şu noktalar dikkat çekicidir: Bütün İşlerde istişare edilmelidir ve İslam istişareye büyük önem vermiştir. "İstişare eden pişman olmaz." İstişarede, kalplerin aynı karar etrafında birleşmesi söz konusudur. Mesuliyet ve mükellefiyetin paylaşılması ve de doğruya en fazla yaklaşılması söz konusudur. Hâl böyle iken; vahiyle desteklenen Peygamberin görüşüne uyulmaması, ısrarla şehrin dışına çıkılmak istenmesi de, aslında genç sahabiler için bir noksanlık, belki de mağlubiyeti hazırlayan sebeplerden idi. Peygamberimizin karar verip, zırh ve miğferini giydikten sonra, sahabenin nefs muhasebesi yaparak pişman olmaları ve bunu bir teklif hâlinde Peygambere iletmeleri kararı değiştirememiştir. Zira; "Bir peygamber zırhını giydikten sonra düşmanla karşılaşmadan onu çıkarmaz." Burada bize öğretilen, kararlılık, metin irade ve askerî disiplinin gerekliliğidir. İslam ordusunun Uhud'a doğru hareketinde, yolda Ubey oğlu Abdullah'ın komutasındaki 600 kişilik bir Yahudi kuvvetini kabul etmemesi ve bunun üzerine münafık reisinin, entrika sonucu Peygamber ordusu içindeki 300 münafığı alarak kaçması manidardır. Bu olay bize, en kritik anlarda ikiyüzlülerin davayı satabileceklerini ve samimi dava erlerini yarı yolda bırakacaklarını göstermektedir. Yine bu durum bize, mü'minlerin Cenab-ı Hakk'ın yardımıyla kendi ayakları, kendi güçleri üzerinde durmalarının şart olduğunu ispat etmektedir. Buradan çıkarılabilecek bir diğer ders de; korkulu ve zor anlarda münafıkların nifakının ortaya çıkması ve münafıkların rahat ortamının adamı oldukları gerçeğidir. Mekke döneminde münafık olmaması, Medine döneminde Peygamber ordusunda üçte bir oranında münafık bulunması, bu hakikati teyid eder mahiyettedir.