MUSİBETLERLE İMTİHANIN DİĞER BİR ADI: UHUD (5)
rak) ahireti istiyordu. Sonra Allah, sizi denemek için onlara karşı yardımını üzerinizden çekti. Ama yine de sizi bağışladı. Zaten Allah, mü'minlere karşı çok lutufkârdır." 196 Mü'minlere hezimeti tattırmak tarzında cereyan eden bu fiilî uyarı, konunun ehemmiyeti sebebiyle sözlü bir hâle getirilerek, ayet kalıbına dökülerek kıyamete dek uyarıcı olma özelliği de kazanmış oldu. Sima olarak Hz. Peygambere benzeyen Musab b. Umeyr'in şehid edilişi üzerine, savaş meydanında büyük bir facia yaşandı. Musab'ı şehid eden müşrik İbn Kami'a; "Muhammed'i öldürdüm, Muhammed'i öldürdüm" diyerek ortalığı velveleye boğdu. Zaten Müslümanlar, âni baskının paniğinden kurtulmuş değillerdi. Peygamber (s.a.v.)'in etrafında etten duvar ören sahabe dışındakiler, bu şayiadan etkilenmeye başlamışlardı. Olayın vahametini sezen Enes b. Nadr (r.a.), dağılan Müslümanlara seslenerek; "Ey insanlar, Muhammed (s.a.v.) öldürülmüş olsa bile, Muhammed'in Rabbi ölmez. Haydi, Muhammed (s.a.v.) ne için savaşmışsa, siz de onun için savaşınız. Allah'ım, İslam ordusunun bozulmasına sebep olan mü'minlerin bu davranışları sebebiyle Sana özür beyan ediyorum" diyor ve Müslümanları Hak adına savaşmaya çağırıyordu. Hz. Peygamber de, sesinin yettiği kadar çevredeki mü'minleri savaşmaya teşvik ediyordu. Zaten önderlerinin, peygamberlerinin öldürüldüğü haberiyle, mü'minlerin dünyası kararmıştı. Zira, savaşın başından beri, müşrikler, hep Resulûllah'ın bulunduğu noktaya hücum ediyorlardı. Böylece O'nun şahsında temsil bulan hak davayı imha etmek istiyorlardı. Bu hücumlar esnasında, Kutlu Nebi'nin dişi şehid olmuş, alt dudağı yara almıştı. Fakat bir an bile kararsızlık içine düşmüyor, dualarıyla etrafındakilere şevk veriyordu. Bu sahneyi Kur'an-ı Kerim şöyle tasvir eder: "Hani, Peygamber (s.a.v.) arkanızdan sizi çağırdığı hâlde siz, 196 Âl-i İmran, 152