MUSİBETLERLE İMTİHANIN DİĞER BİR ADI: UHUD (4)
mukavemet gösteren müşrik görülmüyordu artık. Uhud eteklerinde mü'minlerin zafer terennümü hâkimdi. Bu arada, geçiti bekleyen okçular da müşriklerin hezimetine vâkıf olunca, bekledikleri yeri bırakıp savaş alanına inmek istediler. Komutanları olan Abdullah, Resulûllah'ın emrini tekrarlayarak uyardı. Ancak zafere eriştikten sonra orada beklemenin bir anlamı olmadığını, herkesin ganimet topladığını ileri sürerek bazı okçular yerlerini terk ettiler. Halbuki kesin zafer için, düşmanın takip edilip Medine bölgesinden uzaklaştırılması gerekirdi. İşte bu bir anlık itaatsizlik ve ihmal savaşın akışını değiştirdi. Geçidin ardında bekleyen düşman süvari birliği boş bırakılan yerlerden sızdılar; hatta geçitteki birçok Müslümanı şehid ettiler. Savaş alanındaki Müslümanlara arkadan baskın yaptılar. Bu arada dağınık hâlde kaçan müşrikler de geri döndüler. Uhud'un bu safhası, Müslüman aleyhine gelişti. İhmal ve dünyalığa aldanmanın karşılığını ağır ödediler. Resulûllah'a en çok benzeyen, büyük mürşid ve ilk muallim Hz. Musab b. Umeyr bu esnada şehid edildi. Hz. Hamza da şehidler kervanına katıldı. Medine dışında düşmanı karşılamak için ısrar eden genç sahabilerden birçoğu şehid oldular. Savaşın ilk anlarında sayı ve donanım bakımından zayıf, fakat itaat ve teslimiyetin zirvesinde bir iman yumağı, kendilerinden her türlü askerî hazırlık yönünden üstün kara kalpli zulmet sürüsünü darmadağın etmişti. Bu, hak ve bâtıl mücadelesinde değişmez Rabbanî bir kuraldı. Rehavet ve ganimet toplama sevdasının ulvi niyetleri bulandırdığı noktada ise, bir cilve-i Rabbanî olarak Müslümanlar hezimeti tattılar. "Şüphesiz Allah size olan vaadini yerine getirmişti de inayetiyle ilk safhada düşmanlarınızı öldürüyordunuz. Öyle bir an geldi ki Allah, arzuladığınız zaferi size gösterdikten sonra, asi olup zaafa düşerek verilen emirde çekiştiniz. Kiminiz (gaminetlere koşarak) dünyayı istiyordu. Kiminiz (şehadet arzusu ile kılıcını bırakmaya-