MUSİBETLERLE İMTİHANIN DİĞER BİR ADI: UHUD (3)
Bin kişilik bir orduyla Allah Resulü, Medine dışına doğru yöneldi. Henüz savaş alanına gelmeden münafıkların reisi İbn Selül, Hz. Peygamberin istişarede ashabının görüşünü üstün görüp kendi teklifini göz ardı ettiği bahanesiyle 300 kişilik grubunu alarak ordudan ayrıldı. İkiyüzlülüğünü bir kez daha ortaya koydu. Allah Resulü, yoluna devam etti. Müdahalede bulunmadı. Ama bir gerçek apaçık görüldü: Mü'minler, Hakk'ın yardımı ile kendi ayakları, kendi güçleri üzerine durmak ve yükselmek zorundadırlar. Aksi hâlde; ikiyüzlü, samimiyet yoksunu dava işportacıları tarafından sancağın yüzüstü bırakılması kaçınılmazdır. Bu ise, davanın bel kemiğine en kritik ortamda indirilebilecek ağır bir darbe olur. Diğer bir hakikat ise, ikiyüzlülerin rahat adamı olduklarıdır. Nitekim, korkulu ve zor anlarda münafıkların gerçek kimliği ortaya çıkmıştır. Bu bakımdan, Mekke döneminde tek münafığın bile İslam saflarına sızamaması, o dönemin çile ve ıstırapla yoğrulmasıyla ifade edilebilir. Zoru görünce nifak ehli kaçtı; fakat mü'minlerin metaneti, Allah'a olan güveni arttı. Daha çok kenetlendiler önlerindeki insanla, Allah Resulü'yle. Hem Allah, "Mü'minlerin canlarını ve mallarını cennet karşılığı satın almıştı"195 münafıklarınkini değil. Bu sebeple nifak, her bakımdan en korkunç nasipsizliktir. Peygamber Efendimiz, orduyu savaş düzenine soktu. Uhud'a sırt verdiler. Bu arada, arkadan gelebilecek âni baskınları önlemek için yaklaşık 50 okçuyla geçit ve gedikleri kontrol altına aldı. Abdullah b. Cübeyr komutasındaki bu okçulara, hiçbir sûrette yerlerinden ayrılmamalarını tenbihledi. Sancak, Musab b. Umeyr'in elinde idi. Şiddetli çarpışmalar başlamıştı. Allah Resulü, mü'minleri teşvik ediyor, dua ve niyazlarıyla moral desteğini ihmal etmiyordu. Müşrikler hezimete uğramıştı bile. Kaçmaya başladılar. Def çalan müşrik kadınları da, dağın yamacına doğru sığınmaya çalışıyorlardı. Savaş meydanında, 195 Tevbe, 111