BÜYÜK BEDİR SAVAŞI (M.624) (4)
yorlardı. Hz. Peygamber (s.a.v.); "Kalk ey Hamza, kalk ey Ubeyde b. Hâris, kalk ey Ali!" diyerek mü'minlerden üç kişi seçti. Müslümanlardan her biri, düşmanını yere sermişti. Savaş kızışmaya başladı. Resulûllah ashabına, emir verinceye kadar hamle yapmamalarını emretti. Kendisi için hazırlanan gölgeliğe çekilen Allah Resulü dua ediyor, Rabbinden vaadini lutfetmesini diliyordu: "İlahi, eğer şu bir avuç Müslüman topluluğu helak olursa, yeryüzünde Sana ibadet edecek kimse kalmaz. Rabbim zafer vaadini lutfet!" Ridası omuzlarından düşecek kadar dua esnasında kendinden geçen Allah Resulü, her türlü vesileye yapışmanın yanında neticenin Allah'a ait olduğunu, Allah'a dayanmaktan başka yol bulunmadığını bir kez daha vurguluyordu. Hatta, bu dua ve yakarışında öyle bir noktaya geldi ki Allah Resulü, Hz. Ebubekir dayanamayarak; "Rabbine bu kadar dua yeter! Mutlaka O, Sana vermiş olduğu sözü yerine getirecektir" dedi. Kısa bir uyku faslından sonra tebessüm ederek zafer müjdesini terennüm ediyordu. Allah yardımını melekleri vasıtasıyla mü'minlere ulaştıracaktı: "Hani siz, Rabbinizden yardım istiyordunuz da, buna karşılık olarak O; `Ben size peş peşe gelen bin melekle yardım edeceğim' diyerek duanızı kabul buyurdu." 178 Yağmuru bulutla yağdırdığı, dünyayı güneşle aydınlattığı gibi, Bedir günü yardımını da melekler vesilesiyle ulaştırmıştı. Bütün bunlar Rabbanî tecellilerdir. Allah'ın yardımı hak olduğu gibi, vesileyi de kabullenmek haktır. Elbette ki yardım Allah katındandır.179 Bu yardım gösterdi ki; Allah'ın kullarına olan ihsan ve lutuflarında 178 Enfâl, 9 179 Enfâl, 10