İNSAN-I KÂMİL ÜNİVERSİTESİ: SUFFA (6)
hadiseye üzüldüğü kadar hiçbir şeye üzülmemişti. Otuz veya kırk gün, sabah namazlarının son rekâtlarında rükûdan kalkınca kabilelerin isimlerini de sayarak beddua etti. Ashab-ı Kiram "amin" dediler. Pek kısa bir müddet sonra nice felaketler, bu yakarışların kabulüne işaret ediyordu. 159 Bugün Mısır'dan Şam'a; Yemen'den Kıbrıs'a; Halep'ten İstanbul'a uzanan bölgelerde bulunan sahabe kabirlerinin çoğu irşad ve tebliğ için çevreye yayılan Suffa ehline aittir. Asr-ı Saadet'ten bir mânâ ve ruh ile insanların bağrında yer etmişlerdir. Bu kutlu insanları bağrına basan memleket halkı için kıyamet günü onlar, bir önder ve nur olarak mahşere kaldırılır. 160 Onlar örnek insanlardır. Hakk'a bağlılık, onları dünyanın süsüne gönül kaptırmaktan alıkoydu. Hakimlere, âriflere örnek oldukları gibi, dünya metaından sıyrılıp kendilerini Allah yoluna vakfedenlere de örnek oldular... Ticaret veya başka bir meşguliyet, onları Allah'ı zikirden alıkoyamadı. Dünyadan kaybettiklerine üzülmediler, ahiret için kazandıklarına da güvenip şımarmadılar. Onların huzurları, Ma'bud'ları ile birlikte oldukları zamandır. Onların üzüntüleri ise, vakitlerinden ve evradlarından kaçırdıkları fırsatlar sebebiyledir. 161 Görünen şu ki; Suffa, bir ilim meclisi olmanın yanında, aşk ve irfan ocağı özelliğini de taşıyordu. Öğrenilen şeyler, onların hayatında pratiğe aktarılıyor, müşahhas hâle dönüşüyordu. Onlar, ilimlerini amellerle ortaya koyuyor, amellerini ihlas ve samimiyetle kuvvetlendiriyorlardı. Böylece iman, İslam ve ihsan noktasında ümmete örnek oluyorlardı. Ashab-ı Suffa hazerâtı, kimsesiz, evsiz-barksız ve yoksul kişiler olduklarından bazen Hz. Peygamber (s.a.v.) beşer-onar kişilik 159 Buharî, Cihad, 9, III, 204; Ahmed b. Hanbel, III, 270; Müslim, İmare, 147, 677 160 Tirmizî, Menakıb, 59, 3865, V, 697 161 el-İsfehanî, Hilye, I, 337, 338