İNSAN-I KÂMİL ÜNİVERSİTESİ: SUFFA (5)
sakın kovma." 155 "Cemâlini dileyerek sabah-akşam Rablerine yalvaranlarla beraber nefsini tut, candan sabret. Gözlerin dünya hayatının süsünü arzulayarak onlardan başka yana sapmasın. Ve de kalbini zikrimizden alıkoyup nefsinin arzusuna uyan, işi hep aşırılık olan kişiye itaat etme." 156 Hz. Peygamberin "öğrenci evi"nde kalan bu kutlu talebeler, ilim ve irfan ocağında eğitim görmekle beraber, Arap Yarımadası'nın her köşesine Peygamberin mesajını taşıyan muallim ve mürşid vazifesi de görüyorlardı. Hamdi Yazır Hoca'nın ifadesi ile; "Bunlar, medrese-i risaletin Allah yoluna vakf-ı nefs etmiş talebesi idiler. Buna binaen idi ki, İslam âleminde medreseler, hep cami-i şeriflerin etrafında yapılır ve medrese-nişîn talebe-i ulum'dan da Ashab-ı Suffa'nın mesleğine süluk beklenir idi: İlim tahsili, ibadet, din uğrunda bir nevi meşakkate tahammül ile muhafaza-i iffet, neşr-i dine hizmet, icabında cihad..." 157 Aralarında seçilen bazıları, ihtiyaç duyulan yerlere gönderiliyordu. Nitekim bir keresinde 70 kişilik güzide Suffa grubu, Amiroğulları'na gönderilmişti. Bu seçkin topluluk, Ma'une suyunun başına varınca orada konakladılar. Müşrikler etraflarını kuşattılar. Bazılarını göğüsten mızrakladılar. Bu esnada, şehid olacaklarını anlayan sahabiler şu niyazda bulundular: "İlahi! Resulü'ne durumumuzu haber verecek Sen'den başkasını bulamıyoruz. Ya Rab, selamımızı O'na ilet. Resulü'nün vasıtasıyla yakınlarımıza haber ver ki, biz Rabbimize kavuştuk. Rabbimiz bizden râzı, biz de O'ndan râzı olduk." Cebrail (a.s.) da durumu Efendimize (s.a.v.) arzetti. 158 Kutlu Nebi'nin gözbebeği mesabesindeki bu insanlardan, sadece biri yaralı olarak kurtulabilmişti. Efendimiz, minbere çıkarak bu elîm hadiseyi haber verdi. Bu 155 En'âm, 52 156 Kehf, 28 157 Hak Dini Kur'an Dili, II, 940 158 Buharî, Megazî, 28, V. 43-44; Cihad 9, III, 204; İbn Sa'd, II, 514