İNSAN-I KÂMİL ÜNİVERSİTESİ: SUFFA (4)
rastlanır: Büyük İslam hukukçusu İbn Mes'ud, Resulûllah'ın müezzini Bilal-i Habeşî, çile abidesi Ebuzer Gifarî, cenazesini meleklerin yıkadığı Hanzale, Irak Fatihi Sa'd b. Ebi Vakkas, Peygamberin (s.a.v.) sünnetine tâbi olmak konusunda örnek şahsiyet Abdullah b. Ömer ve daha niceleri... Süheyb-i Rûmî, Ebu Ubeyde b. Cerrah, Osman b. Ma'zun, Huzeyfetü'l-Yemanî, Ebu Eyyüb el-Ensarî, Ebu'd-Derda, Abdullah b. Ummi Mektum, Abdullah b. Amr, Ebu Said el-Hudrî, Ebu Lübabe, Utbe b. Gazvan, Ükkaşe b. Mihsan... Klasik İslam biyografilerini süsleyen daha yüzlerce öğrenci. Hz. Peygamberin, hayatın her alanındaki tatbikatları idare ve teşkilatçılık açısından da oldukça dikkat çeker. Farz ibadetlerde iki mü'min biraraya gelirse birinin imam olması ve böylece cemaat oluşturulması nebevî bir emirdir. Hatta cemaatle kılınan namaz feyz, bereket ve sevab bakımından ferdî olandan kat kat üstün tutulmuştur. Diğer yandan Allah Resulü, herhangi bir yolculuğa çıkarken bile mü'minlerin bir rehber ve imam tayin etmelerini emreder. Tebliğ için olsun, cihad için olsun, uzak yerlere gönderdiği hiçbir grup yoktur ki başlarında bir emir, bir itaat mercii bulunmasın. Böylece o, ibadet hayatından sosyal hayatın her cephesine dek bir nizam, düzen, hiyerarşi ve itaat anlayışı getirmiştir. Nitekim öğrencilerin meselelerine çare bulmada "talebe başkanı" olarak Ebu Hureyre'nin gayretleri az olmamıştır. Suffa Ashabı, Allah Resulü'nden dinin tamamını öğrenme imkânına kavuşuyor, öğrendiklerini yaşıyordu. `Cibril Hadisi'nde zikredilen "İman, İslam ve İhsan" üçlüsü, onlarda müşahhas hâle geliyordu. Suffa, bir ilim yuvası olmanın yanında, bir aşk ve takva ocağı olma özelliğini hep muhafaza ediyordu. Hatta Kur'an-ı Kerim, bu öğrencileri yâd ederken bilhassa takva ve aşk yönlerine dikkat çeker: "Rablerinin cemalini dileyerek sabah-akşam O'na yakaranları