HİKMETLER (3)
Resulûllah'ın evden çıkışını görememeleri, Sevr Mağarası'nda Hz. Peygamber ve Ebubekir'i bulamamaları, insanın taşıdığı beş duyunun mutlak gerçeği her zaman tespit edemeyeceğinin başka bir delilidir. Küfrün delili, organlarının müşahadelerinin, duyularının bilgileridir. Demek oluyor ki, organlar mutlak gerçeği müşahade etmede tam bir kabiliyete sahip değildir. Nitekim suyun içine konan bir cismin kırık gibi görünmesi, 20 frekansın altında ve 20 bin frekansın üstündeki titreşimleri kulağın algılayamaması insanın acziyetinin bir ifadesidir. Durum bu olunca, sırf beş duyusunun şahitliğine dayanarak mutlak gerçeği inkâr edenlerin yanılgıları apaçık bir şekilde ortadadır. Demek isteriz ki, mutlak gerçeğe ancak bu organların ötesinde kalp ile ulaşılabilir. Hz. Ali'nin, Peygamber Efendimizin yatağına ölümü göze alarak yatması, Allah'ın yardımının sadece Peygamber üzerinde tecelli etmediğini, O'na teslim olan her mü'minin asırlar boyu aynı mazhariyete erebileceğini en güzel ve en ideal bir biçimde müşahhas olarak ortaya koymaktadır. Sevr Mağarası'nda Hz. Ebubekir'in durumu ise, insanın beşerî yönünü kavrama bakımından mühim bir husustur. Müşrikler mağara ağzına kadar geldiğinde, Hz. Ebubekir korkmuş idi. Resulûllah'tan sonra mü'minlerin kalbine taht kuran Hz. Ebubekir'in bu hali kesinlikle âcizlik olarak yorumlanmamalıdır. Başta ifade ettiğimiz gibi, insanın beşerî sıfatları münasebeti ile korkması, ürpermesi, üzülmesi, heyecan duyması vs. normal ve tabiî olan hâllerdir. Bu onun devamlı korkup mücadeleden çekileceği anlamına gelmez. Bilakis insan, vaziyete konsantre olduktan sonra ürperti ve korkuyu da aşarak normal seyrine girer. Korkmak ile korkaklık ayrı ayrı şeylerdir. Hz. Ebubekir korkak değildir. Hicret ederken Hz. Peygamberin düşüncesi, gittiği yerde artık İslam devletini kurmak idi. Mekke, bu devlete vatan olma nokta-