HİKMETLER (2)
Cenab-ı Peygamberin evi sarılı olduğu hâlde, müşriklerin içinden kapısını açarak çıkıp gitmesi de İlahî kaderin, İslam davası ve Peygamberin üzerinde ve de peygamberlere vâris insan-ı kâmiller hakkında ciddi bir hesabının olduğunu bize ifade etmektedir. Demek ki, İslam'ın zuhuruna hangi devirde olursa olsun Allah yol açmak dilediyse, buna hiçbir güç mâni olamaz. Burada şöyle bir soru akla gelebilir: "Peki madem Allah'ın yardımı sevdikleriyle beraberdir; neden hep peygamberler ve onların yolunda giden sâlih insanlar, çile ve ıstırapların en azimine muhatap oluyorlar?" Bunu şöyle izah edebiliriz; kader-i İlahî, yukarıda söylediğimiz gibi hep samimi insanların lehinde tecelli etmekle beraber; inananlar, Allah'ın hesabını bilmeden imtihan olurlar. Her insan, kendi kaderini yaşar ve birçok yönden imtihan olunarak çile ve ibadetler içerisinde Cennet ve Cemalullah'a hak kazanır. Dolayısıyla, Allah'ın yapılan hizmetler neticesinde nusratı yazmış olması, kader-i İlahînin bir tecellisi olduğu gibi, buna ulaşırken, sevdiği insanları çileler ve musibetlerle yetiştirip kendisine yakın kılması da aynı kaderin diğer bir tecellisidir. Birbirine zıt değildir. O bakımdan, mü'minin çektiği bu çile ve meşakkat, onun yükselmesine en büyük nedendir. Onun için Peygamber Efendimiz bir hadis-i şeriflerinde; "Belanın en büyüğü peygamberlere, ondan sonra sâlihleredir" buyurmuşlardır. Allah, sevdiği kuluna bela verir. Durum bu olunca, her kul mükellefiyetini tam mânâsıyla îfâ etmek mecburiyetindedir. Demek oluyor ki, hangi zor şartlarda olursa olsun, Allah'ın nusratı daima inanmış kullarına yetişir. Bütün kapıların kapanıp her şeyin bittiğinin zannedildiği an, Allah (c.c.) lutuf ve ihsan kapılarını açıp kudretini mü'min kulunun üzerinde tecellisi ile göstererek, aşılmayacak engel bırakmaz. Kısaca; mü'min bilsin ki, hangi zor şartlarda olursa olsun Allah, onun yardımcısıdır. Mü'min her hâl ü kârda Allah'a büyük bir teslimiyetin müşahhas örneği olmalıdır.