TAİF YOLCULUĞU (2)
sıralanan bu kimseler, kahkaha cümbüşü içerisinde Hz. Peygamberi ve Hz. Zeyd'i taşa tuttular. Hz. Resul'ün ayakları, kan içinde kaldı. Yürüyemeyip yere yığılmak zorunda kaldı. Bu vicdansız insanlar, her yere oturuşunda O'nu zorla ayağa kaldırıp yeniden taş yağmuruna tutmuşlardı. O'na vücudunu siper yapmaya çalışan Hz. Zeyd'in de, her tarafı kan-revan içinde kalmıştı. Resul-i Ekrem'in hayatı boyunca karşılaştığı en büyük ezâlardan biri de, işbu hadise olmuştur. Kendilerini, zorla bir bağa atarak taş yağmurundan kurtuldular. Bağ sahipleri olan Utbe ve Şeybe b. Rabia kardeşler, Allah Resulü'nün akrabası idiler. Allah Resulü, bağın içindeki bir çardağın altında şu hazin ve ibretli dua ile Cenab-ı Hakk'a iltica ettiler: "İlahi! Kuvvetimin zaafa uğradığını, çaresiz kaldığımı, halk nazarında hor görüldüğümü ancak Sana arz eder, ancak Sana şikayet ederim. Ey merhametlilerin en merhametlisi! Herkesin hor görüp de dalına bindiği biçarelerin Rabbi Sensin! İlahî; kötü huylu, yüzsüz bir düşman eline Beni düşürmeyecek, hatta hayatımın dizginlerini eline verdiğin akrabadan bir dosta bile bırakmayacak kadar Beni esirgersin. İlahi! Gazabına uğramayayım da, çektiğim mihnetlere, belalara aldırmam. Fakat Senin af ve merhametin, Bana bunları da göstermeyecek kadar geniştir. İlahi! Gazabına uğramaktan, rızasızlığa dûçâr olmaktan, Senin o zulmetleri aydınlatan ve ahirete ait işlerin medar-ı salahı olan İlahî nuruna sığınırım. İlahi! Sen razı oluncaya kadar affını diliyorum. Her kuvvet, her kudret ancak Seninle kâimdir." O'nun bu münacaatını gözleyen Rabiaoğullarının içinde, bir merhamet duygusu uyandı. Köleleri Addâs'la Efendimize biraz üzüm gönderdiler. Resul-i Ekrem, üzümü `Besmele' çekerek yemeye başlayınca Addas şaşırdı; `Bu sözü buranın halkı bilmez ve söylemezler' dedi.