TAİF YOLCULUĞU (3)
Hz. Peygamber, onun nereli ve hangi dine mensup olduğunu sordu. Ninovalı ve Hıristiyan olduğunu öğrenince, "Demek sen, sâlih bir kimse olan Metta oğlu Yunus Peygamber'in hemşehrisisin?" dedi. Addas; "Sen, Yunus'u nereden biliyorsun?" deyince Hz. Peygamber; "O, Benim kardeşimdir. O, bir peygamberdi. Ben de peygamberim" şeklinde mukabelede bulundular. Bunun üzerine Addas, kendisini tutamayarak Resulûllah Efendimizin başını ellerini ve ayaklarını öptü. Manzarayı hayretle seyreden bağ sahipleri, Addas yanlarına dönünce ona; "Bu adam seni dininden ayırmasın, çünkü, senin dinin O'nun dininden hayırlıdır!" dediler. Addas'ın efendilerine cevabı ise çok kesin ve keskindi: "Yeryüzünde, bu zâttan daha hayırlı bir kimse yok! Bana öyle birşey bildirdi ki, onu ancak bir peygamber bilebilir." Hz. Peygamber, Taif'ten dönüşünde, Mekke'ye iki konaklık bir mesafede üzerini bir bulutun kapladığını gördü. Bulutun içinde Hz. Cebrail vardı. Cebrail (a.s.) seslendi: "Şüphesiz Allah, kavminin Sana ne söylediklerini işitti. Sana, şu dağlar meleğini gönderdi. Kavmin hakkında dilediğini yapmak hususunda, ona emredebilirsin." Bunun üzerine dağlar meleği, Allah Resulü'nü selamlayarak emrine âmâde olduğunu ve istediği takdirde Ebu Kubeys ve Kuaykıan dağlarını müşriklerin üzerlerine yıkabileceğini söyledi. Bu teklif üzerine, gözyaşları içerisinde ellerini gökyüzüne kaldıran Hz. Resul, Rabbine; "Allah'ım, onlar (Seni ve Beni) bilmezler! Onlara hidayet nasib eyle!" diye dua etti. Onun bu duası, âlemlere rahmet oluşunun en güzel nişanesi olmuştur.