HÜZÜN YILI (M.620) (2)
Sana Kevser'i ihsan etmişizdir. Öyle ise Rabbin için namaz kıl, kurban kes. Asıl ebter, süphesiz Seni kötüleyendir." Bir müddet sonra amcası Ebu Tâlib hastalandı. Artık ölüm döşeğindeydi. Allah Resulü, bir yandan kendisini korumak uğrunda herşeyini feda eden çok sevdiği amcasını kaybedeceğine üzülürken, bir yandan da Kelime-i Şehadet getirerek Müslüman olmasını istiyordu. Bu sebeple O, hastalığı boyunca amcasının başında pervane olmuş, defaatle kelime-i şehadete çağırarak; "Ey Amcacığım, gel sen `La ilahe illallah' de, onunla Sana ahirette şefaat edebileyim" teklifinde bulunmuştu. Eserimizin bundan önceki baskılarında, yararlandığımız bazı Ehl-i Sünnet kaynaklarına dayanarak Ebu Tâlib'in Müslüman olarak ölmediğini açıklamıştık. Kasas Sûresi 56. ayet ve Tevbe Sûresi 113. ayeti de delil olarak göstererek, yaptığımız bu hataları, Ebu Tâlib'in ruhundan ve vârislerinden özür dileyerek bu baskımızda düzeltiyoruz. Öncelikle bizim de hataya düşmemize sebep olan asılsız isnadları inceleyelim. 1- Ebu Tâlib, ölmek üzere olduğunda, Resulûllah yanına giderek, "Ey Amca, `La ilahe illallah' de ki, Allah nezdinde hüccet olsun" dedi. Orada hazır bulunan Ebu Cehil ve Abdullah b. Ebi Umeyye, "Ey Ebu Tâlib, sen Abdulmuttalib'in dininden yüz mü çeviriyorsun?" dediler. Ebu Tâlib de bunun üzerine "Ben Abdulmuttalib'in dini üzereyim" dedi. Bunun üzerine Resulûllah (s.a.v.) şöyle buyurdu: "Ben de nehy edilinceye kadar senin için dua edeceğim." O zaman da şu iki ayet nâzil oldu: "Yakınları bile olsa, kendilerine hak açıklandıktan sonra müşrik olanlar için Allah'tan yarlığama dilenmesi, ne Peygamber ve ne de inananlar için doğru olmaz." 89 89 Tevbe, 113