HÜZÜN YILI (M.620)

---

Üç senelik ablukadan kurtulmanın sevincini acı olaylar takip etti. Üst üste gelen acı hadiselerin ilki, Hz. Peygamberin dört yaşındaki en büyük oğlu Kâsım'ın vefatı oldu. Allah Resulü, çok müteessir olmuştu. Oğlunun cenazesini taşırken karşısında bulunan Kuaykıan dağına; "Ey dağ! Benim başıma gelen şey, senin başına gelseydi, dayanamaz yıkılırdın" demesi bu derin teessürünün bir ifadesidir. Henüz, Kâsım'ın vefatının hüznü dağılmadan Allah Resulü, diğer oğlu Abdullah'ı da kaybetti. Bu acı hadiseler sebebiyle Allah Resulü ve Müslümanların kalpleri kan ağlarken, müşrikler taziye etmek şöyle dursun, sevinçlerinden ne yapacaklarını şaşırıyorlardı. Hatta içlerinden Ebu Cehil ve As b. Vail işi daha da ileri götürerek: "Artık Muhammed ebterdir. Nesli kesilmiştir" diye alay edecek kadar küstahlaşmışlardı. Bu lakaba oldukça alınan Allah Resulü'nü teskin etmek üzere Allah (c.c.), Kevser Sûresi'ni inzal buyurdular: "Doğrusu, Biz