HZ. ÖMER MÜSLÜMAN OLUYOR (2)
çalıştı. Ömer ise bu sözlere hiç aldırmayıp; "Sen de mi O'ndan yana oluyorsun yoksa?" şeklinde mukabele edince Hz. Nuaym, Hz. Peygambere durumu haber vermek üzere hiç değilse vakit kazanmak için ve son tedbir olarak çareyi Ömer'i, kız kardeşi ve eniştesinin üzerine kışkırtmakta buldu: "Ya Ömer, sen beni bırak! Senin enişten ve kızkardeşin Müslüman olup, Muhammed'in dinine tâbi olmuşlardır. Git, önce onlarla uğraş" dedi. Bu söz üzerine Ömer, yön değiştirerek hiddetle eniştesinin evine yöneldi. O sırada Habbab b. el-Eret (r.a.), yeni nâzil olan Tâhâ Sûresi'ni, Hz. Said ile Hz. Fatıma'ya okuyup öğretmekteydi. Eve yaklaşan Ömer, Kur'an sesini duymuştu. Kapıya hiddetle vurmaya başladı. Gelenin Ömer olduğunu anlayan Hz. Said ve Fatıma hem Kur'an sahifelerini, hem de Hz. Habbab'ı hemen sakladılar. Kapıyı kırarak içeri giren Ömer, hiddetle sordu: "Ne idi, o okuduğunuz?" Eniştesi; "Bir şey yok" diye cevaplayınca, Ömer; "Demek, duyduklarım doğruymuş; siz de Muhammed'in dinine girdiniz, öyle mi?" diyerek onu yere çarpıverdi. Hz. Fatıma, kocasını kurtarmaya çalışırken sert bir tokatla o da kendini yerde buldu. Ağzından kan boşanmaya başladı. Fena hâlde canı yanan Hz. Fatıma, kardeşinin yüzüne karşı şöyle haykırdı: "Allah'tan kork, bir kadına yaptıklarına bak; ben ve eşim Müslüman olduk. Allah'a iman ettik. Başımızı kessen de dinimizden dönmeyiz!" dedi ve ardından Kelime-i Şehadet getirdi. Manzara çok ibretli idi. Ağzı yüzü kan içinde kalmasına ve de kadın olmasına rağmen, korkusuzca davasını haykırıyordu. Buradan anlıyoruz ki, kâmil bir imana sahip olan her mü'mine kadın da erdir; dava eridir. Hz. Fatıma'nın bu ıstırap ve samimiyetle Kelime-i Şehadet haykırışı karşısında Hz. Ömer birdenbire afalladı; ruhunun derinliklerinde birşeylerin çalkalandığını hissetti. Öyle ki, oturmak gereği hissederek yere oturdu. Evet, asıl tokadı Ömer yemişti. Hakk'ın