MÜŞRİKLERİN EBU TÂLİB’E BAŞVURMALARI

---

Müşrikler, bütün eziyet ve işkencelerine rağmen inananları davalarından vazgeçiremiyorlardı. Çare olarak Ebu Tâlib'e gitmeyi düşünen müşrikler, on kişilik bir heyet oluşturdular. Ebu Tâlib'e yeğeninin yaptıklarını anlatıp; "Ya O'nu yaptıklarından vazgeçir veya aradan çekil" diye ikaz ettiler. Ebu Tâlib, onları yumuşak sözlerle başından savdı. Ne var ki; ilk şikayetlerinden hiçbir netice alamadıklarını gören müşrikler, tekrar Ebu Tâlib'e müracaat ederek; "Ya O'nu yapıp durduğu şeylerden vazgeçirirsin, ya da iki taraftan biri yok oluncaya kadar O'nunla da seninle de çarpışırız" diye tehdit ettiler. Ebu Tâlib hemen Hz. Peygamber'i çağırtarak durumu kendisine açtı ve davasından vazgeçmesini istedi. Resulûllah, şimdiye kadar Kendisini koruyan amcasının bundan vazgeçeceği düşüncesiyle üzülmesine rağmen; yegâne dayanağının Allah (c.c.) olduğu bilinciyle ve kararlılığıyla amcasına yönelerek; "Güneşi sağ elime; Ay'ı da sol elime verseler, ben yine bu davadan dönmem. Ya Allah bu dini hâkim kılar, yahut Ben bu uğurda canımı veririm" dedi.