PEYGAMBERİMİZ VE İLK MÜSLÜMANLAR DARÜ’L-ERKAM’DA (2)
Müslümanların sosyal baskı ile sindirilmesinin önüne geçilmiştir. Saldırı ve işkencelerden korunma temin edilmiştir. Sahabenin, Allah Resulü'yle bir kez tanışıp iman ettikten sonra, topluma ferden ferda yönelen fertler cemaati olması değil; bizzat birbiriyle kardeş olup, bu kardeşlikle birlikte Allah Resulü'nün etrafında kenetlenmesi esas olduğundan, onlara ilk kardeşlik ve cemaat olma şuuru burada verilmiştir. Böyle bir dönemde onların en çok muhtaç oldukları şey; örnek insandı. Allah Resulü'nün nazarına, sohbetine, hâline, muhabbet ve ünsiyetine, ikaz ve irşadına muhtaç idiler. Dolayısıyla onlar, o kutsal bünyede yok olma bahtiyarlığına erip yaşayacakları bu fenâ hâliyle beraber, o bünyenin bir azası, elçisi ya da vitrini olarak irşâda memur olacaklardı. Bu sûretle gittikleri her yere, konuştukları her kişiye Allah Resulü'nden bir iz ve öz taşıyacaklardı. Burada kurulan muhabbet yumağının tesirini, şu olayda görmemiz mümkündür: Allah Resulü bir gün Darü'l-Erkam'da iken başta Hz. Ebubekir olmak üzere sahabiler, içlerindeki tevhidi müşriklere haykırmak için izin istediler. Zira, öyle bir vecd hâli yaşıyorlardı ki, yerlerinde adeta duramaz hâle gelmişlerdi. Bu samimiyet ve aşk hâlini gören Hz. Peygamber önce; "Henüz azız, bu işe yetmeyiz" demesine rağmen; sonra bu arzularını kabul etti ve beraberce Mescid-i Haram'a gittiler ve bir kenara oturdular. Kendisini tutamayarak ileri atılan Hz. Ebubekir, imanın güzelliğini ve putperestliğin vahametini müşriklere anlatmaya başladı. Müşrikler ona saldırıp kan-revan içinde bıraktılar. Demirli ayakkabıların darbelerine mâruz kalan Hz. Ebubekir bayılmıştı. Ancak akşam ayılabildi ve ilk sözü şu oldu: "Resulûllah ne yapıyor, ne hâldedir?" Kendisine yemek teklif edildiği hâlde; o yine aynı cümleyi tekrar ediyordu. Gidip Allah Resulü'nü görene kadar ağzına bir lokma dahi koymadı. İşte iman vecdi, Allah aşkı; işte fenâ fi'r-Resul!..