KÂBE YENİDEN İNŞÂ EDİLİRKEN (2)
le durumu O'na arz ettiler. Resulûllah (s.a.v.) yere bir kumaş serdirdi. Taşı kumaşın üzerine koydu. Kumaşı kaldırmak üzere bütün kabilelerden bir temsilci çağırdı. Herkes topluca Hacerü'l-Esved'i kaldırdı ve sonra onu istenen yere bizzat Kendisi koydu. Böylece herkes, yapılan işten memnun kaldı. Ne kadar hazin bir tecellidir ki, inşaat tamamlanınca Kâbe'nin her yanı heykellerle ve fresklerle süslenmiştir. Tarihçiler, Allah'ın Evi'nin içinde 360 tane put olduğunu söylüyorlar. Böylece, bir olan Allah'ın evi bir puthaneye dönmüş oluyordu. Kâbe'nin yeniden inşâsı ve Allah Resulü'nün hakemliği hususunda şu İlahî nükteleri müşahade etmekteyiz: Hacerü'l-Esved'in yerine yerleştirilmesi Allah Resulü'ne nasib olmuştur ki, bu hakemlik Resulûllah'ın risalet nurunun yakında zuhur edeceğinin bir alameti olarak tecelli etmiştir. Kabilelerin kalplerini telif edici bir yol bulması ve işi tatlıya bağlaması ve de bu yolu çok kısa zamanda bulması da, O'nun zekasının kıvraklığı ve firasetinin enginliğini göstermektedir. Bu da, peygamberî bir tavırdır. Bu olayda görüldüğü üzere, Allah Resulü'ne Mekkelilerin tamamı güveniyor, sevgi ve saygı duyuyorlardı. Fakat, ne hazin bir tecellidir ki, aynı insanlar, Hz. Peygamber kendilerini doğru yola davet etmeye başlayınca Kendisine düşman kesilmiş; Kâbe'nin taşını yerine koymasından şeref duydukları insanı, Kâbe'ye sokmamışlar; Mekke'yi dahi kendisine dar edip, O'nun hicret etmesine sebep olmuşlardır. Burada, küfrün insandaki iki ayrı yansıması bâriz olarak görülmektedir. Birincisi; bâtıl, ölçüsüzdür. Dün doğru dediğine, bugün yanlış diyebilir. Dün müdafaa ettiğini, bugün reddedebilir. Kısacası, bâtılın zemini kaygandır; fikriyâtında temel bir esas ve ölçü yoktur.