HZ. İBRAHİM’DE GÜZEL ÖRNEKLER VARDIR (3)
Hz. İbrahim'in; yıldızı, ay'ı ve güneşi görerek bunların ilah olamayacağını anlaması, fıtratının temizliğine işarettir. Gerçekten de fıtrat ve selim akıl, hiçbir zaman bâtılı tercih ve tasvip etmez. Yine Hz. İbrahim'in; "Doğup batanları sevmem" ifadesi, vahdaniyete ulaşmakta bir ölçü oluşturmuştur. Gerçekten de; başlangıcı olanlar, değişenler, kaybolanlar, etki altına alınabilen şeyler ilah olamazlar. Kavminin işiteceği tarzda konuşup, yıldızın, ayın ve güneşin ilah olamayacağını bir monolog halinde sunması, dikkat çekmesi tebliğ metodu açısından da manidardır. Hz. İbrahim'in putları kırması ve en büyük puta dokunmayarak baltayı onun omuzunun üzerine asması, Nemrut ve onun mantığına verilmiş müşahhas bir cevaptır. Bu hâliyle, onlara bâtıl inançlarını kendi ağızları ile itiraf ettirmiştir. Böylece onlara; "Niçin âciz olan, gücü bir şeye yetmeyen, bir zararı defedemeyen taşa toprağa, putlara ve unsurlarına tapıyorsunuz? Bu mantıksızlığınızı niçin anlamıyorsunuz?" demek istemiştir. Her peygamberin sivrilen bir yönü vardır. Hz. İbrahim (a.s.), halilullah olması yanında, hikmet ve mantık yürütmeleriyle de temayüz etmiştir. Kur'an-ı Kerim'de tabii mantığın birçok şekillerini o peygamberin ağzı ile gelen rivayetlerden öğreniyoruz. Burada; hikmet ve mantık ilminin lüzumunu, fakat hidayete ulaşmak için de kâfi gelemediğini anlamış oluyoruz. Hz. İbrahim'in (a.s.) sadece Hakk'ı tebliğ etmesi sebebi ile ateşe atılması, küfürbazların Hakk'ı tebliğ edenlere karşı gösterdikleri kin ve husumeti ispat etmektedir. Öyle bir husumet ki, normal bir ölümle iktifa etmiyor, ölümlerin en acıklısı olan ateşe atmayı tercih ediyor. Burada, tabii kuralları aşan mucize olayını görüyoruz. Normalde ateş yakar. Ama yakmıyor. Neden? Çünkü tesir Hak'tandır. Ateşe yakıcılık vasfını veren Allah'tır. Allah güç ve kuvveti ile yakıcılık vasfını ateşten alınca, emir kulu olan ateş ne yapabilir? Elbette denileni yapacak, sakin ve serin olacaktır. Bu büyük lutuf, Hz. İbrahim'in peygamber oluşunun bir teyidi ve te-