HZ. HÜSEYİN (A.S.) RESULÜLLAH (S.A.V.)’İN YANINDA (2)
sına lanete yeltendi. Vasile kalkıp dedi ki: "Vallahi ben Ali (a.s.)'ı, Hasan (a.s.)'ı, Hüseyin (a.s.)'ı ve Fatıma (a.s.)'ı sevmeye devam edeceğim. Çünkü Allah Resulü'nün şöyle dediğini işittim: Bir gün Resulüllah (s.a.v.) Fatıma (a.s.)'ın evinin önünden geçerken Hüseyin (a.s.)'ın ağladığını duydu ve şöyle buyurdu: "Ey Fatıma! Ağlamasının bana eziyet ettiğini bilmiyor musun?" 119 "Bir gün Allah Resulü'nün (s.a.v.) yanına gitmiştim. O sırada eşi Ümmü Seleme'nin evinde idi. Yanına Hasan geldi onu sağ yanına oturttu ve öptü. Sonra Hüseyin (a.s.) geldi. Onu da sol dizine oturttu ve öptü. Daha sonra Fatıma (a.s.) geldi, onu da ön tarafa oturttu. Ali (a.s.)'ı da çağırtarak Ahzab Sûresi'nin 33. ayetini okudu." 120 "Hasan (a.s.) ve Hüseyin (a.s.), Peygamberin şu dünyadaki hoş kokulu iki gülüdür. Onlar, Peygamberin (s.a.v.) şu ümmet içindeki hoş kokulu iki gülüdür." 121 "Resulüllah (s.a.v.) Hasan (a.s.) ve Hüseyin (a.s.)'a bakıp, "Allah'ım! Ben bunları seviyorum, sen de sev!" buyurdu." 122 Hz. Enes anlatıyor: "Resulüllah (s.a.v.)'e, "Ehl-i Beyt'inden hangisini daha çok seviyorsun?" diye sorulmuştu. "Hasan ve Hüseyin" diye cevap verdi. Hz. Fatıma (a.s.)'a, "Benim oğullarımı Bana çağır" diye emreder, onları getirtip koklar, kucaklardı." 123 Ya'lu ibn-u Mürre anlatıyor: "Hüseyin Bendendir, Ben de Hüseyin'denim. Allah Hüseyin'i 119 el-Mâlikî, Fusul'ul-Mühimme fi Ma'rifet'il-Eimme, s. 177 120 İbnü'l Esir, Usdü'l Gabe fi Ma'rifeti's-Sahabe, c. 2, s. 13 121 Buharî, Sahih, c. 2, s. 188 122 Kütüb-i Sitte, c. 12, s. 490; Tirmizî, Sünen, Menakıb, 3784 123 Kütüb-i Sitte, c. 12, s. 491; Tirmizî, Menâkıb, 3774