PEYGAMBERİMİZ’İN MEDİNE’YE GELİŞİ (3)
sevgisini yansıtması açısından çok ilginçti: "Senin hoşlanmadığın şeyden ben de hoşlanmam." Burada şunu açıkça görmekteyiz: Bir kişiye uymanın kaynağı, o kişiye duyulan sevgi ve sempatidir. Sevilen kişiye uymak, insana eziyet vermek şöyle dursun, bilakis zevk kaynağı olur. Bunun için Resulûllah, Peygamber sevgisini imanın ölçüsü yapmıştır. Medine halkının küçük kızlarına varıncaya kadar herkes O'na karşı büyük bir sevgi ile dolu idiler. Nitekim, Medine'ye girişinde küçük kızların sevinç içerisinde şarkılar söylemekte olduğunu gören Allah Resulü onlara, "Allah bilir ki, kalbim, sizin sevginizle doludur" diyerek karşılık vermiş ve bu iltifatlarını üç defa tekrar etmişlerdir. Ebu Eyyub ve hanımının, Resulûllah'ın yemek tabağındaki el izinden bereket ummaları da çok manidardır. Bu duruma göre Hz. Peygamber'in kullandığı eşya vs. ile teberrük etmek, bizzat Resulûllah'ın takrir buyurduğu meşru bir iştir. Hz. Peygamber'in hanımı Ümmü Seleme, Resulûllah'ın bir parça saçı bulunan bir şişe saklıyordu. Hastalara şifa olsun diye de, biraz suya bu saçı batırıp çıkarıyor, o su ile şifa umuyordu. Peygamber'in terini bir şişede toplamaya çalışan Ümmü Süleym'e Allah Resulü; "İsabet ettin" buyurmuştu. Bunlardan anlıyoruz ki, bir şeyi aracı kılarak tevessül ve teberrük etmek sahabe-i kiramın da başvurduğu meşru bir iştir.