PEYGAMBERİMİZ CEHENNEMİ GÖRÜYOR (2)
Bir grup insan ise, ateşten bıçaklarla kesiliyordu. Etleri parçalandıkça yeniden diriltiliyor ve yeniden kesiliyordu. Bunlar, haksız yere Müslümanların kanını akıtanlardı. Sonra bir kadın topluluğuna rastladı. Ateşten mızraklarla dövülüyorlardı. Feryatları domuz, köpek sesi gibiydi. Cebrail (a.s.); "Bunlar, kocalarını inciten kadınlardır" buyurdu. Daha ileride, bir kadın saçlarından asılmıştı. Beyni kaynıyordu. Cebrail; "Bu da, saçlarını gizlemeyen kadınların akıbetidir" buyurdu. Bir başka kadın da dilinden asılmıştı. Boğazına erimiş katran dökülüyordu. Bunlar, dilleriyle kocalarına eziyet eden kadınlardı. Bu şekilde, cehennemin sayısız ve vasfedilemeyecek kadar çok azabını seyreden Resulûllah, dönüş yolculuğuna başladı. Ve kendini bir anda Arş'da buldu. Peygamber Efendimiz, Mi'rac'dan dönmeye başlayınca mesafeler, önünde küçülüyordu. Cebrail'e; "Ya, kavmim Beni tasdik etmezse!" diyordu. Cebrail; "Kimse tasdik etmezse Ebubekir tasdik eder" buyurdu. Peygamberimize ve ümmetine bu şerefli gecede bahşedilen İlahî tecellilerin, hitapların ve iltifatların her biri sonsuz kıymeti haiz olmakla beraber, dinin direği olan namazın bu emirler arasında ayrı bir yeri vardır. Zira; "Namaz, mü'minin miracıdır." Namaz, âlemdeki bütün mahlûkatın; dağlar gibi `kıyam' hayvanlar gibi `rükû' ve sular gibi `secde' hâlindeki bütün varlıkların ibadetinin özü, özetidir. Dolayısıyla, namazını kılan mü'min, meleklerin ve bütün mahlûkatın ibadetini de yapmaktadır. Abdulmuttaliboğulları, İsrâ ve Mi'rac gecesinde Hz. Peygamberi bulamayınca aramağa çıktılar. Hatta Hz. Abbas, Zituva'ya kadar çıktı. Allah Resulü, başına gelen hayırları haber verince rahatladı.116 116 İbn Sa'd, 1/214; Zehebî, 2/178