MEDİNE ALLAH RESULÜ’NÜ BEKLİYOR (3)
başından defetmiş ve Kuba'da Allah Resulü'ne katılmıştı. Kuba'ya geldiğinde Hz. Peygambere; "Ya Resulallah! Sen beni bırakıp yola çıktığın zaman, Kureyş müşrikleri beni yakaladılar. Hapsetmek istediler. Ben de servetimi vererek ailemi ve kendimi satın aldım" şeklinde izahatta bulununca Hz. Peygamber üç kere tekrarla; "Süheyb kazandı!" diyerek kendisini tebşir etti. Bunun üzerine şu ayeti kerime nâzil oldu: "İnsanlardan öyle kimse de vardır ki; Allah'ın rızasını isteyerek nefsini satın alır." 146 Kuba'da 10 gün kalan Allah Resulü, dedesi Abdülmuttalib'in dayıları olan Neccaroğullarına haber gönderdi. Onlar da silahlanıp geldiler. Yüz kadar silahlı kişi ve birçok sahabe ile Allah Resulü Medine'ye doğru yola çıktılar. Burada iki nükteye dikkat çekmek istiyoruz: Resulûllah, Kuba Mescidi'nin yapımında bizzat kendisi yorucu işlerde çalışmıştır. O'nu görenler, diğerlerinden belki de ayıramazdı. Bundan anlıyoruz ki; Resulûllah bir diktatör, ya da bir despot gibi asla davranmazdı. Kendisi için istediğini ümmeti için de isteyen, istemediğini onlar için de istemeyen bir insandı. O, tevazuun doruk noktasına ulaşmış, hak yolunda canıyla başıyla çalışan bir liderdi. Süheyb b. Sinan'ın servetini müşriklere bırakması, Resulûllah'ı çok memnun etmiş ve bunu "kârlı satış" olarak nitelendirmişti. Halbuki Süheyb servetini kaybetmişti. Bu olaydaki kâr ne idi? Buradaki kâr, ahirete yöneliktir. Süheyb'in hareketi, sadece Allah rızası içindi. Allah için servetini terk etmişti. Kazandığı ise, Allah'ın rızası idi. Bir Müslüman için Allah'ın rızasından daha kıymetli ve değerli bir şey yoktur. Dünya malı ve serveti bundan daha değerli değildir. İşte Süheyb, serveti karşılığında Allah'ın rızasını kazanmıştı. Kazandığı kaybettiğinden kat kat daha fazlaydı. 146 Bakara, 207