İNSAN-I KÂMİL ÜNİVERSİTESİ: SUFFA (2)
dı. Zaten Kusva adındaki devesi de, bugünkü Mescid-i Nebevi'nin olduğu yere çökmüş; Efendimiz de "menzilimiz burasıdır" buyurmuşlardı. Devenin çöktüğü arsa, Sehl ve Süheyl adındaki iki çocuğa ait idi. Allah Resulü arsanın bedelini ödemek istemiş, delikanlılar, parayı almaya yanaşmamışlardı. Karşılıklarının verilmesi konusunda Efendimiz ısrar edince, neticede, Hz. Ebubekir satın almış ve fazlasıyla karşılığını ödemişti. Sonra, mescidin inşası için bir seferberlik başlar Medine'de. Herkes koşuşturuyor, verilen görevi yapıyor. Büyük bir şevkle arsa düzeltiliyor, kerpiçler taşınıyor, hurma kütükleri hazırlanıyor. Hz. Peygamber (s.a.v.), inşaatın hem mimar-mühendisi, hem amelesi, hem herşeyi... O da kerpiç taşıyor. Toprağı düzeltiyor. Proje uygulaması yapıyor. Şiir ve kasidelerinde, bazan ashabına eşlik ediyordu. Resulûllah'ın misafir ve yorgun olmasına rağmen kerpiç taşıdığını gören Ashab-ı Kiram, "Siz dinlenin, onları biz taşıyalım ey Allah'ın Resulü" derler. Cevap müthiştir: "Buyur git, sen de başkasını al. Sen, Allah'a Benden daha fazla muhtaç değilsin." 149 Kısa zamanda, hummalı bir gayret sonucu inşaat tamamlanmak üzereydi. Kıble nasıl tayin edilecekti? Ne bir pusula var; ne de yön gösterici herhangi bir alet! Ancak birileri oradaydı... Mahlûk olan zaman ve mekân boyutlarını insanın emrine âmâde kılan Allah'ın Kutlu Elçisi. Evet, Mi'rac mucizesiyle zamanı düren o Kutlu Nebi, kıble tayini ile de mekânın dürülüşünü gözler önüne seriyordu. En hassas pusulayı bile çatlatırcasına Mescid-i Nebevi'nin kıblesini Beytullah'a doğru, Kâbe'ye doğru yöneltiyor, ayarlıyordu. Mesafelerce uzak, gözlerden ırak bir bölgeden Kâbe'ye yönelen doğru ve tam isabetli 149 İbn Hişâm, Sîre, II, 142 vd.