HZ. İBRAHİM’İN SOYU, DOĞUMU VE YAŞADIĞI TOPLUM (3)
"İbrahim gelince ona; `Ey İbrahim, bunu tanrılarımıza sen mi yaptın?' dediler. İbrahim; `Belki onu şu büyükleri yapmıştır, konuşabiliyorlarsa onlara sorun' dedi. Kendi kendilerine; `Doğrusu siz haksızsınız' dediler. Sonra kafalarında olan eski inançlarına dönerek: `Ey İbrahim! Bunların konuşmayacağını and olsun ki bilirsin' dediler. İbrahim; `O hâlde Allah'ı bırakıp da size hiçbir fayda veya zarar veremeyen putlarınıza ne diye taparsınız? Size de, Allah'ı bırakıp taptıklarınıza da yazıklar olsun; akletmiyor musunuz?' dedi.'' 12 Bu cevap üzerine Nemrut hiddetlendi; meclisini toplayarak Hz. İbrahim'in ölümüne karar verdi. Ölümü sıradan bir ölüm olmayacak, ibretli bir ateşe atılacaktı. Nihayet bugünkü Urfa'da, bir tepe üzerinde mancınıklar hazırlandı, aşağıda (bugün Balıklı Göl'ün olduğu yerde) günlerce odun taşınmak sûretiyle büyük bir ateş hazırlandı. Ve halk toplandı. Hz. İbrahim mancınığa yerleştirildi. Dehşetli bir atışla o Allah dostu ateşin ortasına fırlatıldı. Tam o esnada Hz. Cebrail yetişerek yardım teklifinde bulundu. Hz. İbrahim ise; "Rabbim, Benim bu hâlimi bildiğine göre O Bana kâfidir'' dedi. Bu güçlü tevekkül ve teslimiyet, bütün sebepleri iterek Allah'a kesin bağlılık, bir mucize olarak zuhur etti ve ateş O'nu yakmadı. Zira, ateş bir emir kuluydu. Hak'tan yakmama emrini almıştı, yakamazdı. İşte bu büyük mucizenin ayetle teyidi: `'Biz; `Ey ateş! İbrahim'e karşı serin ve zararsız ol' dedik.''13 Ateş körüklendikçe körükleniyor, halk merak içinde bekliyordu. Bir de ne görsünler; Hz İbrahim (a.s.) ateş ortasında yemyeşil bir bahçede oturuyordu. Hakk'ın kudreti tezahür etmiş, hak dava kuvvet bulmuştu. Bir kısım halk, bu olay üzerine iman etti. Böylece, Nemrut'un siyasî otoritesi de sarsıldı. Daha da hiddetlenen Nemrut, Hz. İbrahim ile mücadeleye devam etti. Hz. İbrahim ortaya çağrıldı, `'Bize Rabbini tanıt'' diye12 Enbiyâ, 62-67 13 Enbiyâ, 69