HİKMETLER (2)
yolunu, din ve törelerini inkâr ediyor diye meczup, deli ve hain damgaları vurularak nice iftiralar atılmıştır. İşte bunun içindir ki Fahr-i Âlem Efendimiz; inandıklarını yaşayacağı bir vatan bulmak üzere Hz. Zeyd ile birlikte Taif'e hicret etmişlerdir. En kötü şartlarda dahi İslam'ı tebliğ vafizesinin devam etmesi gerektiğini görmekteyiz. Şartlar ne olursa olsun, Müslüman, dinini tebliğe memurdur. Müslüman zorluklardan kaçıp İslam'ı tebliğden uzaklaşamaz; tâviz vererek rahat yaşayamaz. Zira, onun gayesi, tebliğ ve irşaddır. Ortam ne kadar namüsait olursa olsun, Müslüman, bu vazifesini îfâ etmeye gayret gösterir. Taif'te, gerek dil ile gerekse taş atılarak kendisine en elîm işkencelerin uygulanmasına rağmen Allah Resulü'nün, irşad ve tebiğden ayrılmaması bu vadide en güzel örneklerden birisidir. Hz. Zeyd'in teslimiyet ve fedakârlığı ne güzel örnektir! Taif'te halk Hz. Peygamberi taşlarken, o, atılan taşların önüne durup Allah Resulü'ne siper olmuştur. Hz. Peygamberi yalnız bırakmaması, O'nun etrafında âdeta pervane olması, İslam davasını taşıyan kadroların merkezle birlikte aynı çile ve meşakkate ortak olması gerektiğine işaret ediyor. Demek ki her mü'min, davanın liderine böylesine bir sevgi ve muhabbetle sahip çıkmalı; böylesine bir fedakârlığı gereken her durumda sergileyebilmelidir. Hz. Peygamber, Cebrail (a.s.)'ın Taif halkının helakını teklif etmesine rağmen, o ıstıraplı anlarında bile onlara Allah'tan rahmet dileyerek; "Ya Rabbi! Bu kavim Seni ve Beni bilmez. Sen onlara hidayet nasib eyle" şeklinde dua etmişlerdir. Demek ki; mü'min, ne derece çile çekerse çeksin, Allah'ın dinine hizmette muhatabına rahmet kaynağı olması lazımdır. Bu nok-