EZAN (2)
hürriyetin sembolü oldu. Düşman istilasında kalan Müslüman topraklarında işlenen ilk zulüm ezanı men etmek olur. Çünkü, ezan bir paroladır. Müslümanların hürriyet ve birlik alametidir. Hz. Peygamberin müezzini olmak şerefi Bilal-i Habeşî'ye nasip olmuştur. Sesi gayet güzeldi. Neccaroğullarından bir kadının, mescidin yanıbaşında yüksek bir evi vardı. Bilal onun damına çıkar, tatlı sesiyle beş vakit ezanı okurdu. Her sabah seher vaktinde Medine halkı, Bilal'in hoş nağmeleriyle, `Allahuekber... Lailahe illallah' sadâlarıyla uyanırlar, huşû içinde Allah'a ibadete koyulurlardı. Hazret-i Bilal'in hoş, ahenk ve tatlı nağmelerle günde beş vakit okuduğu ezan sesleri, günün muayyen saatlerinde dalga dalga her tarafa yayılır, akıp giden hayatın kulağına Allah'ın varlığını, birliğini söyler, kâinata Allah'ın tevhid dinini ilan ederdi. Günde beş defa, yeni dinin esasları, Medine havasının ihtizazlariyle kulaklara ulaşır, çağlara yüce hakikatı fısıldardı. "Allahuekber" (Allah en büyüktür, O, ulular ulusudur) diye başlayan bu dine davet, Allah'ın varlığına ve birliğine, Hz. Muhammed'in hak peygamber olduğuna şehadet ederek iman sahiplerini namaza ve niyaza, bütün insanlığı da felaha davet eder ve şu yüce hakikatı ilan ederdi: "Lailahe illallah" (Allah'tan başka ilah yoktur). İslam'ın güzelliği ve yüceliği, her emrinde olduğu gibi ezanda da gayet açık olarak görülmektedir. Çan çalmak, boru öttürmek, ateş yakmak gibi cansız ve heyecansız şeylere bir bak. Bir de minarelerden yükselen ezan sesine kulak ver. Ezandaki yüksek mânâların, ruhları okşayan tatlı nağmelerin seni bu fâni âlemin üstüne, maveraya çekip götürdüğünü duyarsın. İşte ezanın verdiği dinî şuur budur. Müezzinlerin piri olan Hz. Bilal-i Habeşî, Asr-ı Saadet'te Hz. Peygamberin müezzini olarak yaşamıştır. Peygamberimizin irtihalinden sonra eski günleri hatırlayarak çok mahzun olurdu. Medine'nin herşeyi ona, candan bağlandığı büyük Peygamberi hatırlatırdı. Bu hüzün havasından biraz uzaklaşmak için Suriye taraf-