DÂRU’N-NEDVE’NİN DÜŞÜNDÜRDÜKLERİ (2)
Leheb ve de aynı kabileden Ebu Cehil de vardı. O takdirde Peygamberin (s.a.v.) öldürülmesi, rahatlıkla izah edilebilirdi. Mesuliyet paylaşılabilirdi. Fakat gerçek bu değildi. Asıl mesele, Peygamberin (s.a.v.) şahsında mevcut olan manevî kudret ve bu kuvvetten bütün müşriklerin korkmasıdır. Yani küfür, hak karşısında korkak ve de zayıftır. Mü'min, Alah'ın nazarı ve kudreti ile hareket eder. Peygamber (s.a.v.)'de tecelli eden, bu hakikattir. Bu kudrettir ki; bu sebeple müşrikler, O'nu, korkularını zâil etmek için toplu hâlde öldürmeyi planlamışlardır. Müşrikler, toplu hâlde geceyarısı, O'nu, eve girerek öldürmeyi kalleşlik olarak ifade ettiler ve Peygamberin (s.a.v.) evine bu düşünceyle girmediklerini söylediler. Bu da, tamamen yüreklerinde yaşadıkları korkuyu gizlemek için söyledikleri bir sözdür. Zira, durum şudur: Eğer olay kalleşlik mantığına sığmayacaksa, yüzlerce kişinin Resulûllah'ın kapısında ne işi vardı. Bunu birkaç kişi yapardı ve de mesuliyet paylaşılırdı. Asıl kalleşlik, yüzlerce insanın, bir insanı öldürmeye hazır olmasıdır. Ayrıca, Allah Resulü'nü öldürmek için karanlığı seçmeleri de, Hz. Peygamberin nûrunun zuhurundan korkmalarındandır. Nûru, karanlıkla boğacaklarını zannettiler. Onlar öyle korkmuşlardır ki; Peygamberin evden ayrıldığını öğrenmelerine rağmen, yine de eve girme cesaretini gösterememişlerdir. O hâlde korkaklık ve kalleşlik, kafirlerin ana vasıflarıdır. Onlardan şecaat ve dürüstlük beklenmez.