CAHİLİYE ARAPLARINDA HANİFLİK İZLERİ (2)
uzak durmaya çalışan duyarlı epeyce insan vardı. Nitekim, Hanif dininden habersiz olmakla birlikte kalbinin fısıltılarına kulak veren insanlardan biri olarak Kus b. Saide örnek gösterilir. Ukaz Panayırı'nda ifade ettiği söylenen nutku, fıtrî bir haykırış olması bakımından da manidardır: "Ey insanlar! Geliniz, dinleyiniz, belleyiniz, ibret alınız. Yaşayan ölür, ölen aramızdan kaybolur. Yağmur yağar, otlar biter. Çocuklar doğar, ebeveynlerinin yerlerine geçerler (baba veya anne olurlar). Neticede hepsi, mahvolup gider. Olayların ardı arkası kesilmez. Kulak veriniz, dikkat ediniz; gökte haber var, yerde ibretler dolu. Yeryüzü yayılmış bir döşek. Yüksek bir tavan, gökyüzü. Yıldızlar yürür. Denizler durur. Gelen durmaz. Giden gelmez; acaba vardıkları yerden hoşnutlar mı ki kalıyorlar? Yoksa orada terk edilip uykuya mı dalıyorlar? And olsun, Allah katında bir din vardır ki, şu an üzerinde bulunduğunuz gidişten daha sevgilidir. Allah'ın gelecek bir peygamberi var ki, gelmesi pek yakındır. Gölgesi başınızın üstüne geldi. O'nun yol göstermesiyle iman edenlere ne mutlu! Yazıklar olsun, O'na karşı çıkıp isyana yönelenlere! Ömürleri gafletle geçen topluluklara yazıklar olsun! Ey ahali! Hani, baba ve dedeler?! Süslü köşkler ve taştan evler yükselten Ad ve Semud nerede?! Hani, varlığıyla gururlanıp tebaına; `Ben sizin Rabbiniz değil miyim?' diyen Firavun ve Nemrut?! Onlar servet ve kuvvet bakımından sizden daha üstün değil miydiler?