UHUD NE GETİRDİ? (4)
Savaşın ortalarında rehavet ve ganimet toplama sevdası sebebiyle, niyetlerin bulandığını, ulvi gayenin saptığını görüyoruz. Böylece, düşman, sonuna kadar takip edilmiyor ve okçular bulundukları yeri terk ediyor. Mü'minlerin ganimetlere meyli ve itaatsizliği sebebiyle Cenab-ı Hak, bozguna uğrayan düşmanın kalbine cesaret veriyor ve düşman tekrar harp sahasına geri dönüyor. Bütün bu gelişmeler; kader-i İlahînin bir cilvesi olması yanında, birdenbire başgösteren perişanlığın, neredeyse mağlubiyete varacak derecede hazin felaketin sebebinin şahsî kusurlar ve kabahatler olduğunu gösteriyor. Halbuki savaşlardaki itaatın mantığı `i'lâ-yı kelimetullah' idi; ganimet toplamak değildi. Bu niyet ve ameldeki sapma, neticeyi ters çevirdi. Müslümanlar, Hz. Hamza da dâhil olmak üzere, 70 şehid verdiler. Bu durum, her devirde böyle olmuştur. Savaşın sonlarında, bir toparlanma ve kaçan düşmanı takip hareketi görüyoruz. Bu safhaya gelmeden İslam ordusunun üçe bölündüğünü, bir bölümünün Resulûllah'ın ölüm haberi üzerine Medine'ye döndüğünü veya dağa çekildiğini, bir kısmının `Resulûllah öldüyse biz niçin yaşayalım' diyerek harbe amansız devam ettiklerini, bir grubun da Resulûllah'ı korumak için etrafında pervane gibi dönerek savaştıklarını ve O'na siper olduklarını görüyoruz. Bu karışıklık safhasında, Ashab-ı Kiram öyle bir şaşkınlığa düştü ki, Peygamber'in nerede ve nasıl olduğundan habersiz kaldı. Halbuki Resul-i Ekrem (s.a.v.), bulunduğu yerden hiç ayrılmamış, etrafında bir ara 14 kişilik bir sahabeyle kahramanca savaşmıştı. Ve çok manidardır; mübarek dudaklarından şu önemli dua dökülüyordu: "Ya Rabbi! Kavmimi affet! Onlar cahil, ne yaptıklarını bilmiyorlar, onlara hidayet eyle." Bu dua, aslında perişanlığın, İslam ümmetinin günahları sebebiyle olduğunu bize öğretiyor. Uhud'da, Resul-i Ekrem'in ölüm haberi karşısında Müslümanların şaşkına dönüp, paniğe kapılmaları Kur'an-ı Kerim'de tenkit