MUSİBETLERLE İMTİHANIN DİĞER BİR ADI: UHUD (6)
boyuna (savaş alanından) uzaklaşıyor, hiç kimseye dönüp bakmıyordunuz. Size keder üstüne keder verdik ki; artık bundan böyle ne elinizden gidene, ne de başınıza gelene üzülmeyesiniz. Allah yaptıklarınızdan haberdardır." 197 Enes b. Nadr (r.a.), kılıcıyla müşrik kellelerini hem uçuruyor, hem yol alıyordu. Bir ara bazı mü'minlerin savaştan el çektiklerini gördü. Yanlarına vardı. "Ne duruyorsunuz?" dedi. Onlar, Hz. Peygamberin öldürüldüğünü söylediler. Parladı Enes; "Peki, O'ndan sonra yaşayıp da ne yapacaksınız? O neyin uğrunda öldüyse, siz de onun için ölün" dedi. Müslümanların yeniden toparlanmasında büyük emeği geçti. Sonunda o da şehid düştü. Hatta ok, süngü ve kılıç yaraları sebebi ile kimse tanıyamadı onu. Kızkardeşi, parmaklarından tanıyabildi. Bu arada Kuzman adında bir insan da mü'minlerin saflarından fırladı. Müşriklerin üzerine atılıyor, kılıcıyla birçok güçlü insanı deviriyordu. Bazı sahabilerin dikkatini çekti bu durum. Resulûllah'a haber verdiler. "O cehennemliktir" buyurdu Hz. Peygamber. Sahabe şaşırmıştı. "Resulûllah ile omuz omuza çarpışan bir insan, müşrikleri yere seren bir cengâver nasıl cehennemlik olur"du. Onu takip etmeye kararlıydılar. Peşini bırakmayacaktılar Kuzman'ın. Sonunda Kuzman savaş meydanından ayrıldı. Kılıcıyla intihar etti. Sahabi heyecanla Resulûllah'ın huzuruna geldi; "Seni gönderen Allah'a yemin olsun ki, Sen hak bir peygambersin" dedi. Durumu anlattı. Herkes, zâhirde kılıç sallar; fakat karşılık kalbin salladığı kılıca göre, niyete ve gönüldeki arslana göre verilir. Böylece niyeti hurmalıklarını korumak olan ve Hakk'ın rızası olmayan Kuzman da cehennemi boyladı. Toparlanan Müslümanlar, düşmanı kovalamaya başladılar. Fakat çok sayıda şehid verdiler. Kimler yoktu ki... Peygamberin sancaktarı Mus'ab (r.a.), amcası Hz. Hamza... Meleklerin yıkadığı 197 Âl-i İmran, 153