BÜYÜK BEDİR SAVAŞI (M.624) (3)
Muhacirler'in temsilcileri, oldukça güzel şeyler söyleyerek içten bağlılıklarını ifade ettiler. Zaten onlar İslam'ın ilk günlerinden beri imtihanla, çile ve meşakkatle yoğrulmuşlardı. Ancak, İslam yolunda malını ortaya koyan Ensar için bir can imtihanı idi Bedir Savaşı. Ensar topluluğuna işaretle; "Ey nas, sizler de görüşünüzü bildiriniz" buyurdu Hz. Peygamber. Onları temsilen Sa'da b. Muaz; "Biz Sana iman ettik, Seni tasdik ettik, Sana söz verdik, biat ettik. O hâlde, emredildiğin şeyi yapmaktan çekinme, Seni hak ile gönderene yemin olsun ki, bizleri alıp şu denize girecek olsan bile kesinlikle Seninle gireriz oraya." Gönüller, Allah Resulü'nde bir kez daha bütünleşti. Ordu, Bedir'e doğru yol alıyordu. Allah Elçisi zafer muştularını arkadaşlarına iletiyor; "And olsun ki, ölecek kimselerin düşüp uzanacaklarını görür gibiyim" diyordu. Nihayet Bedir'e gelindi. Ordu konakladı. Karargâhı kurma hazırlıkları başlayınca Hubab b. Münzir, orduyu yerleştirme planının İlahî bir işaretle mi, yoksa kendi reyi ile mi olduğunu sordu. Allah Resulü, kendi tedbiri olduğunu söyleyince Hubab, stratejik bakımdan daha uygun, gerekçeli bir plan sundu. Hz. Peygamber, bu planı daha uygun buldu. Savaşın en kritik döneminde, ordusunun bir neferinin görüşüne döndü; böylece güzel olanın kimden gelirse gelsin takdir edilmesi gerçeğini fiilî olarak vurgulamış oldu. Kureyş ticaret kervanı kaçıp kurtulmuş; Ebu Süfyan, haber göndererek ordunun Mekke'ye geri gelmesini istemişti. Fakat Ebu Cehil kararında ısrarlı idi; savaşmak istemeyen arkadaşları için; "Onlar Muhammed'i görünce korkudan ciğerleri şişmiştir" diyerek alay ediyordu. Artık savaş kaçınılmazdı... İki ordu savaşa hazır duruma gelmişti. Arap geleneğine göre, savaş başlamadan önce her iki taraftan bir iki kişi çıkar ve teke tek çarpışırlardı. Kureyş'ten üç kişi çıkmış, karşılarına duracak er isti-