BÜYÜK BEDİR SAVAŞI (M.624) (2)
yordu. Kendilerini yerlerinden yurtlarından çıkaran Kureyş'in bu kervanını vurmak için 310 küsur ashabıyla yola çıktı. Ebu Süfyan da durumdan haberdar oldu. Damdam adında bir elçiyle Mekke müşriklerine haber uçurdu. Mekkeliler de hazırlıklarını tamamlayarak 1000 kişilik bir ordu ile Müslümanları karşılamak üzere yola çıktılar. İki ordu arasındaki askerî güç oranı dengesizdi. Kureyş'in 1000 askerine karşı 310 Müslüman... Müşriklerin 700 devesi ve 100 atına karşılık mü'minlerin sadece 70 develeri vardı. Müslümanlarda iki tane atlı bulunuyordu. Develere iki veya üç kişi, nöbetleşe binerek yollarına devam ediyorlardı. Bu güç dengesizliği, pek fazla ehemmiyet arzetmiyordu. Zira, vakıanın sonunda anlaşılacağı üzere kuvvet, bilekten öte yürekteydi. Hak adına çarpan bir yürek, Hakk'ın yardım ve tecellisini yanında bulacaktı. Allah Resulü, yollarına devam ettiler. Bu arada iki kişiyi, kervanın durumunu öğrenmek üzere çevreye gönderdiler. Kureyşlilerin ordu hazırlayarak yola çıktığını bilmiyorlardı. Üç kişiyi de, Bedir çevresinde olan biteni öğrenmek için saldılar. Kureyş'in sakaları olduklarını söyleyen iki köleyi yakaladılar. Ebu Süfyan hakkında onlardan bilgi edinmek istediler. Ön soruşturmadan sonra Hz. Peygamberin huzuruna getirildi iki köle. Efendimiz (s.a.v.), "Bana Kureyş'in yerini söyleyiniz" buyurdu. Yerini gösterdiler. Sayılarını sordu "pek çokturlar" cevabını aldı. Kesin rakam istiyordu Allah Resulü. Bilmediklerini söylediler. "Peki, günde kaç deve kesiliyor" diye sordu; "Bir gün dokuz, bir gün on" dediler. Bunun üzerine Kutlu Nebi; "Kureyşliler 900 ila 1000 kişidir" buyurdular. Gerçekten de Kureyş ordusu, bin kişi civarındaydı. Resulûllah ashabına yönelerek; "İşte, Mekke sizlere ciğerparelerini gönderiyor" diyerek sözlerini açar ve istişareye başlar. Zaten O, çoğu işlerde ashabına danışmayı ihmal etmezdi ve istişarenin değişik görüş sahibi gönülleri bir noktada bütünleştirmesi bakımından ne derece önem arzettiğini müdrikti.